Nu het op veel plaatsen winterstop is in de karting-kampioenschappen, en ook ons vaste JPR clubkampioenschap stil ligt (de finale van het 2009 seizoen was
vorige week, en het 2010 seizoen start maar op 6 januari) leek het mij de uitgelezen kans om eens ergens anders een wedstrijdje mee te doen.
Er zijn nog weinig wedstrijden in het eindejaar, enkel in Kortrijk enkele ten voordele van
Frederic Vervisch, en in
Indoorkarting Antwerpen een clubrace op woensdag en een 4u-race op zondag 27 december.
Ik kon vrij eenvoudig ook Jochen en Stefan warm maken voor het idee, en samen met teammanger Stefano zakten we af naar Antwerpen :)
Het is een circuit waar geen van ons al ooit gereden had, maar we besloten om toch geen trainings-heat meer in te lassen. De kwalificatie van de wedstrijd zouden dus meteen ook onze allereerste meters ooit zijn in deze indoorkarting.
Toen we toekwamen waren er enkele mensen al wat aan het trainen in de omgekereerde richting, waaronder Marc S en Dave S (geen familie :p).
Dave S reed een tijd van 36.2x, en ik maakte daar meteen mijn richttijd van voor de race :)
Toen iedereen ingeschreven was waren er toch weer wat bekende gezichten aanwezig ook :) Een kleine wereld precies, in het indoorkarting-milieu. Kenny, Eric L, Matthias M, Detlef, Marc S, Dave S, TimVDA, ... Allemaal geen onbekenden meer ondertussen :)
Er bleek toch nog een behoorlijke opkomst te zijn (meer dan ik aanvankelijk gedacht had), en we zouden met 17 piloten aan de start van de race komen.
Er zou blijkbaar reverse gereden worden. Voor ons 3 maakte dit natuurlijk niet zoveel uit, omdat we er toch nog nooit gereden hadden. Enkel de rechterspieren (nek, arm) zouden misschien iets meer belast worden dan normaal :p
Ik kreeg een behoorlijke kart, maar slipte wel veel. De baan lag redelijk glad, maar ik vond dit niet zo erg. Ik heb graag wat overstuur in een kart (in elk geval liever dan onderstuur). Enkele rondjes opwarmen en wennen aan het circuit, en toen kon ik snelle tijden beginnen rijden.
Ik voelde dat ik vrij goed vooruitging :) Dit weerspiegelde zich ook in mijn kwalificatietijd; 35.9x. Meteen al 3 tienden sneller dan wat ik vooropgesteld had, en goed voor de 5e tijd van de 17 piloten.
Jochen reed ook beter dan wat hijzelf verwacht had, en klokte de 10e tijd. Stefan had heel wat meer moeite met het materiaal dat hij ter beschikking gekregen had, en reed slechts de 15e tijd... Voor hem zou het zoiezo een inhaalwedstrijd worden waarbij hij het beste uit zijn mindere kart zou moeten zien te halen.
Niet ontevreden ging ik terug naar de cafétaria, eventjes wachten tot de karts in positie gesteld waren en klaar voor de race...
Dave S startte vlak achter mij. Ik had een vrij goede start maar hij kon toch perfect volgen. Ik zat als P5 wat vast achter P3 en P4, en P1 en P2 reden weg van ons.
Wanneer na enkele ronden P4 een inhaalmanoeuvre probeerde op P3, vlak voor mijn neus, raakten ze elkaar en P3 werd ingehaald en vloor wat snelheid. Ik en Dave konden profiteren en schoven op naar respectievelijk P4 en P5.
P3 had ondertussen een gatje van een goeie 5 meter geslaan, maar dat reed ik op een halve ronde toe. Ik was echt sneller dan hem onderweg, en beet mij vast in zijn achterbumper.
Achter mij zat echter ook alles op een zakdoek (treintje met mij, Dave S, Eric L, Detlef, Jochen).
Ik was zuiver sneller dan P3, en maakte mij klaar voor een inhaalmanoeuvre.
Ineens, na de trage bocht na het rechte stuk, voelde ik dat m'n motor raar deed. Ineens had ik het vermogen niet meer wat ik de rondes voordien had. Ik kon zo goed als plankgas door de haarspeldbochten rijden, wat natuurlijk normaal gezien niet kan. Mijn motor kwam amper nog op toeren. Eens hij op toeren was was hij wel nog even snel als voordien. P3 kon onmiddellijk weer 10 meter afstand nemen, en dat terwijl ik een halve ronde eerder nog zijn achterbumper zat op te eten...
Ik was ineens een pak trager geworden, en voelde de hete adem van Dave S in mijn nek.
In de trage bochtensequentie na het rechte stuk, daar waar mijn motor niet meer op toeren kwam, en daar waar hij ook 'uitgevallen' was, voelde ik de hele tijd tikjes van mijn achterliggers, die logischerwijs sneller onderweg waren... Ik reed echter de ideale lijn (en een klein beetje defensief), en maakte geen fouten. Hierdoor konden ze me niet onmiddellijk voorbij. Ik zat al te vloeken op mijn kart want vond het echt jammer dat mijn motor het begeven had, terwijl ik net zo hard ging :)
Enkele rondes later plaatste Dave S een heel mooi inhaalmanoeuvre, opnieuw in die bochtensequentie na het rechte stuk waar ik zo traag doorheen kwam.
Dave was gaan vliegen en nam vrijwel onmiddellijk 20 meter op mij en de rest.
2 rondes later probeerde Detlef iets te optimistisch hetzelfde te doen, een bocht later dan waar Dave het wel succesvol geprobeerd had. Detlef duwde me half dwars, maar hij was sportief en duwde me niet verder rond. Ondertussen kon er wel 3 man ons beiden passeren.
De bocht later kreeg ik een ferme duw van iemand die ik niet meteen kende, en de rest van het treintje glipte ook voorbij...
Nog eens een halve ronde later was het ineens helemaal gedaan met m'n motor. Hij viel 5 seconden uit, en dan weer 5 seconden normaal, dan weer 5 seconden niets, dan weer 5 seconden normaal... Ik wou binnenkomen in de pits maar er stond niet direct een marshall of een andere kart klaar. Iemand deed teken naar me dat ik nog een rondje moest rijden. Deze ronde was echt cruisen voor mij, omdat mijn motor volgens mij maar ongeveer 30% van z'n kracht meer had. Ik deed een 80-tal seconden over de ronde, terwijl een normale snelle ronde maar net meer dan 35 seconden is. Ik denk dat iedereen mij voorbijgekomen is in die ene ronde, waarbij enkele mensen me achteraf ook nog wisten te vertellen dat mijn kart heel raar rook wanneer ze vlak achter me reden... Ze konden door de geur alleen al vertellen dat er iets duidelijk niet pluis was :p
Daarna kon ik uiteindelijk toch wisselen van kart, maar tegen dat ik overgestapt was en mijn stoeltje weer in de juiste positie gezet had was ik nog eens 3 kwart van een ronde verloren.
Mijn race was dus zoiezo al om zeep, maar ik vond het niet heel erg omdat het toch niet voor een kampioenschap ofzo meetelt :)
Ik wou de rest van de race nog zo hard mogelijk rijden en mij wat amuseren, met de nieuwe kart die ik gekregen had. Deze kart stond echter nog volledig koud, en was bovendien helemaal anders afgesteld dan de kart waarmee ik gestart was. Veel meer slippen, veel gevoeligere remmen, en veel meer overstuur (te veel om goed te zijn eigenlijk). Ik warmde de kart wat op en moest m'n rijstijl heel wat aanpassen, en ondertussen kwamen de andere piloten mij opnieuw links en rechts voorbij.
Na 2 rondjes opwarmen en wennen begon ik met zo hard mogelijk te rijden :) Ik naderde weer op enkele piloten die mij ingehaald hadden, kon er enkele opnieuw inhalen, en kon toch nog behoorlijke rondetijden neerzetten. Enkele tientallen meter voor mij zag ik het duo Matthias Maas en Stefan voor mij uitrijden. Ik naderde ongeveer 2 à 3 kartlengtes per ronde op hen, maar de race was te kort om er nog naartoe te rijden.
Toen ik afgevlagd werd had ik er dan ook totaal geen idee van waar ik geeindigd was ofzo, maar het zou mij niets verbaasd hebben mocht ik als laatste op het scherm komen :)
Blijkbaar was ik nog 15e van de 17 personen, maar dat was vooral omdat er 2 mensen waren die echt stukken trager gingen dan de rest (rondes van 38 seconden).
Ik had met mijn nieuwe kart nog een snelste tijd van 35.400 gereden, wat goed was voor de 9e tijd van de dag. Niet slecht als je weet dat ik daar maar een handvol rondens mee heb kunnen doorrijden, en het ook geen superkart was.
Jochen eindigde als 7e (dacht ik) met een 5e beste tijd van de dag, en Stefan reed zijn race uit achter Matthias M als 13e.
De winst ging naar Kenny met een snelste tijd van 35.03, en de allersnelste tijd ging naar Eric L, de oudste van de hoop, met een tijd van 34.97.
Dit was de eerste keer in mijn 'kartcarriere' dat ik eigenlijk echt mechanische pech kende, en moest wisselen van kart. Het hoort zoiezo bij autosport, maar is nooit echt leuk natuurlijk, zeker niet wanneer je voor het podium aan het strijden was :)
In deze situatie vond ik het al bij al niet zo erg, maar als ik realistisch ben denk ik toch wel dat ik kan zeggen dat ik anders 3e zou geworden zijn, had m'n motor het wel volgehouden. Om die reden had ik dus ook geen slecht gevoel als we de karting verlieten :)
Op het einde probeerden Kenny, Eric, Detlef en hun kompaan ons nog te overtuigen om komende zondag de 4u-wedstrijd mee te rijden... We hebben staan twijfelen maar zijn er toch nog niet volledig uit. We zouden in elk geval een 4e man nodig hebben om mee te rijden. Dringend een 4e man nodig in ons team, blijkt nog maar eens... :(
De avond nog afgesloten in de Chapiteau in Aalter, waar (kregen we achteraf te horen) er enkele bekende wielrenners en ex-wielrenners gezeten hadden, die op terugweg waren van het veldrijden in Koksijde. Hadden we dat geweten waren we misschien iets vroeger terug naar Aalter afgezakt :)
De wanhopige zoektocht van miljoenen vrouwen (en mannen) naar de 'g-spot' kan gestaakt worden. Het mysterieuze plekje in het vrouwenlichaam dat garant zou staan voor seksueel plezier, bestaat namelijk niet, zo concluderen Britse wetenschappers.
