Vorige zondag was het de befaamde Soldenrace te
JPR. Eénmaal per jaar organiseert JPR zelf daar een grote race tegen een voordelig tarief, waar altijd veel mensen op afkomen. Oorspronkelijk werden 18 teams toegelaten, maar dat werd uiteindelijk opgetrokken naar 22 teams (en er waren nog mensen die wouden meerijden maar er niet meer bijkonden). Teams bestonden uit 2 tot 4 personen. Stefan was mijn teamgenoot voor de gelegenheid. In ons ander team streden Jochen en Mika.
Aangezien de beste piloten uit de omstreek van Sint-Niklaas daar meestal op afkomen, en het vorig jaar ook een sterk podium was, dacht ik op voorhand niet dat we voor de overwinning kwamen strijden. Maar aangezien JPR ons thuis-circuit is, en we de laatste tijd ook wel een stuk verbeterd zijn, wou ik toch voor het podium strijden. Zonder pech niet in de top 5 eindigen ging een teleurstelling zijn.
De rest verklaarde mij zot met mijn doelstellingen. Jochen zou al blij zijn met top 12 zei hij.
Toegekomen in JPR zat alles al goed vol, en als ik eventjes keek wie er allemaal bij de concurrentie zat wist ik dat het een zware race zou worden, maar ik wou toch niet van mijn doelstelling om in de top 5 te eindigen afstappen.
Er waren enkele sterke piloten aanwezig (Yves S & Nikki S, Dennis & z'n vriendin...), mensen waarmee we strijden in het clubkampioenschap (Knabbel, Babbel, Willy, ...), mensen die nog bij de karting zelf gewerkt hebben en ook actief zijn in de KartGrid Cup etc., en dan nog enkele lichtgewichtjes (jonge gastjes) die ik ook al meer dan eens gezien had. Bovendien ook veel mensen die ik nog niet kende maar wel met een gepersonaliseerde helm en professionele outfits etc., wat er meestal ook al op wijst dat het geen amateurs zijn. Ook nog 2 teams van
FMK, die ook geen dutsen zijn :) (Peter Hopmans & Manfred Verbeke, Jeron Dewulf & een dame) (nope, jammer genoeg geen bekendere/dames :p).
In de briefing werd ons verteld dat er minimaal slechts 1 pitstop per team gemaakt moest worden. Slecht nieuws dus voor de teams die met meer dan 2 piloten aan de start kwamen, zij moesten sowieso een extra pitstop doen! Wij hadden er echter ook niet op gerekend... Te JPR worden normaal gezien stints van een halfuur gereden, en wij rekenden er dan ook op dat er minimaal 3 pitstops zouden moeten genomen worden.
We besloten om het erop te wagen, en proberen elk een stint van 1 uur te rijden, en hoopten dat het zou lukken. Om onze kansen zo hoog mogelijk te houden mochten we geen extra pitstops beginnen maken.
Ik begon met de eerste helft van de qualify (een 10-tal laps)... Ik liet een gaatje vallen voor mij zodat ik enkele flying laps zou kunnen doen, en dat lukte aardig. Echter toen ik in de eerste ronde ergens m'n gaspedaal goed indrukte schoof m'n stoeltje helemaal naar achter! Ik dacht dat het los zat... "'t is nie waar eh" hoor ik mij nog denken :p Normaal zou ik onmiddellijk stoppen om het stoeltje weer goed te zetten maar omdat ik zo'n mooie gap voor mij had waardoor ik enkele hotlaps kon rijden besloot ik om het er op te wagen en 1 of 2 rondes te rijden alvoor te stoppen om m'n stoeltje weer goed te zetten.
Het rijden met de stoel helemaal naar achter ging echter verbazend goed! Ik had helemaal niet het onderstuur dat ik dacht dat ik zou hebben, en reed snelle rondes. Ik voelde dat het vrij goed ging en besloot dan om m'n stuk qualify uit te rijden met de stoel helemaal naar achter, en hem tijdens de pitstop goed te zetten. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik zag dat ik na mijn 10 ronden de snelste tijd gereden had van het hele pak, en dat met een slechte zitpositie! Ik had 37.26 geklokt, terwijl onze naaste belager 'slechts' 37.44 gereden had.
Stefan had de stoel weer goed gezet en werkte zijn 10 rondjes af. Hij draaide echter slechts rond de 37.5xx, en ik had het idee dat onze kart misschien gewoon beter werkte met de stoel wat naar achter ipv. ver naar voor.
Na de qualify had hij mijn tijd niet meer verbeterd, maar een van de andere teams wel. Nikki S wist er een 37.25 uit te persen (1 honderste sneller dan mij). Op zich niet zo'n grote verrassing, aangezien Nikki S ook geen van de minste is. Hij won op z'n één been de KartGrid Cup in 2002 en 2004, heeft nog outdoor BEKC competitie gereden, en werd door
Williams F1 (ja, het Formule 1 team) na verschillende proeven en competities met mensen vanuit heel Europa goed genoeg bevonden om een test te doen in de F1 wagen van
Kazuki Nakajima (die hij jammer genoeg niet kon verwezenlijken omwille van het feit dat hij last had van
motion sickness in de professionele F1-simulator). Gelijk in welk voertuig en op welk circuit, Nikki S is altijd uiterst snel. Maar we wijken af :)
Ik deed nog teken naar Stefan op de grid om de stoel een 3-tal cm naar achter te schuiven, wat volgens mij een beter resultaat zou opleveren (nadat Stefan beduidend trager was met de stoel naar voor dan ik met de stoel naar achter), wat hij dan ook deed. Ik voelde dat het podium er in zat, indien we van pech gespaard bleven!
De start van de race verliep vrij vlot. Stefan liet zich niet vangen en kon vrij dicht bij de leider blijven op het moment van de vliegende start. Daarna moest hij hem echter traag maar zeker laten gaan. Nikki S draaide vrijwel onmiddelijk 37.2xx terwijl Stefan rond de 37.4xx draaide. Babbel bleef de hele tijd in het zog van Stefan zitten, waardoor Stefan met momenten nog verdedigend moest gaan rijden ook, waardoor Nikki S nog meer voorsprong kon nemen. De 4e kon in het begin ook nog even aanklampen maar moest na enkele laps ook geleidelijk aan lossen.
De gap tussen Stefan en Babbel schommelde tussen de 0 en de 3 seconden gedurende 50 minuten. Positief dat Stefan consistent genoeg bleef rijden en geconcentreerd genoeg bleef om Babbel niet te laten passeren, en hem zo de hele tijd in zijn achterbumper liet bijten, terwijl hij eigenlijk wel nét iets rapper onderweg was.
Nikki S had echter reeds een 20 à 25 seconden voorsprong genomen op dat moment, en leek onbedreigd onderweg naar de overwinning (alhoewel zijn teammate natuurlijk ook nog zijn stint moest rijden, maar dat was ook geen slechte piloot).
Na 3 kwartier wedstrijd zat Babbel vlak achter Stefan en verloren ze allebei een beetje tijd door het gevecht. Ik was van plan om teken te doen naar Stefan dat hij anders Babbel mocht doorlaten en wat snelle rondes rijden, omdat zij toch bijna gingen wisselen waardoor hij de positie zeker en vast terug zou nemen.
Na hun wissel was het de moment voor Stefan om nog wat te pushen, aangezien Knabbel toch nog eventjes zou moeten wennen en dus niet meteen snel onderweg zou zijn normaal gezien. Hopelijk konden we zo een voorsprong uitbouwen tot dat het tijd was voor onze pitstop.
Ik begon mij mentaal voor te bereiden op mijn stint :p (die na 1u wedstrijd zou starten). Laatste keer naar toilet, drankje halen...
Ik kwam net de pitlane weer ingewandeld en een van onze supporters kwam naar mij gelopen met de verontrustende mededeling "Stefan wil wisselen!". (Achteraf bleek dat Stefan gewoon wou vragen hoe lang hij nog moest rijden vooraleer binnen te komen, een teken dat door onze supporter blijkbaar verkeerd geïnterpreteerd werd :p)
Ik maakte mij vlug klaar voor de wissel, en ondertussen werd Stefan binnengeroepen.
Met nog 71 minuten te rijden (11 meer dan oorspronkelijk de bedoeling) begon ik aan mijn stint.
Normaal moet je bij het verlaten van de pit wachten op het teken van de marshall wanneer je veilig het circuit terug op kan (wanneer er niemand aankomt). Op het moment dat ik aan de pit-uitgang was stond de marshall in kwestie echter elders te kijken... Ik wou geen kostbare tijd verliezen en keek zelf of er geen aankomend verkeer was. Er reed niemand in zicht dus vertrok ik het circuit op. Ik kijk nog achter mij naar de marshall en ik zag hem meteen teken doen en in z'n intercom systeem praten met de andere marshalls. Vrij snel werd me duidelijk waarom; ik kreeg zwarte vlag omdat ik niet op zijn teken gewacht heb vooraleer het circuit terug op te rijden. Klote!
Ik moest dus de pit binnenkomen en naar de marshall in kwestie rijden voor uitleg; beduidend tijdverlies! Hij wist me, zoals verwacht, te zeggen dat ik moet wachten op zijn teken vooraleer het circuit terug op te rijden, en dat zeker wanneer het geen sprint-wedstrijd is (waar het nog meer op luttele seconden aankomt). Ik zei dat hij niet stond te kijken en dat ik zelf zag dat het veilig was, maar ging toch maar braafjes akkoord met wat hij zei om zo snel mogelijk mijn weg te mogen vervolgen.
De zwarte vlag had ons ongeveer een 20-25 seconden doen verliezen, dus lagen we sowieso achter op Knabbel en Babbel (met Knabbel aan het stuur op dat moment).
Ik zat vrij snel in het ritme, en was alles aan het geven om het tijdsverlies van de zwarte vlag zoveel mogelijk goed te maken. Ik reed bijna de hele tijd in de lage 37 seconden, en toen ik meermaals 37.0x zag verschijnen was mijn doelstelling gezet: 36.xxx rijden! Daarmee zou ik volgens mij wel de snelste ronde van de wedstrijd hebben, aangezien Nikki S (de snelste piloot op baan) na 50 minuten nog niet onder de 37.0 gedoken was. Enkele ronden later lukte me dat ook met een 36.97x (achteraf bekeken blijkbaar toch nét niet goed genoeg voor de snelste ronde van de wedstrijd, had ik dat op het moment zelf geweten had ik misschien nog eventjes nog harder gepusht :)). Door zo hard te pushen zag ik ineens Knabbel voor me opduiken. Ik had het verlies op hen door de zwarte vlag reeds goedgemaakt. Ik reed het gat met hem vrijwel direct dicht, en zat daarna enkele ronden in een leuk gevecht met hem verwikkeld. Hij liet me natuurlijk niet direct passeren, en doordat we alle2 fair genoeg zijn kon hij mij terug voorbijsteken toen ik hem voorbijstak. Supporters stonden aan te moedigen in de pitlane, en er werden allerlei tekens gedaan. Plezant gevechtje :) Eventjes later kon ik hem toch nog eens voorbij, en al snel bleek dat hij niet kon aanklampen. Ik reed nog altijd goed door, en zag ineens de raceleider (Yves op dat moment) in mijn vizier (hij reed wel een ronde voor op ons door onze zwarte vlag en de voorsprong die Nikki S in het eerste wedstrijd-uur opgebouwd had).
Door de zware aanmoedigingen vanuit de pitlane dacht ik er zelf nog eventjes aan dat ze misschien ook pech en/of een zwarte vlag gekregen hadden, en dat ze dus misschien helemaal niet meer een volledige ronde op ons voorlagen, en dat de overwinning nog haalbaar was. Maar dat was vrij optimistisch gedacht en was dus niet het geval :)
Ronde na ronde reed ik het gat op de raceleider dicht, waarop zijn supporters teken deden naar hem dat hij geen tijd moest verliezen door verdedigend te gaan rijden, maar er beter aan deed om mij te passeren en vervolgens proberen aanklampen om zo nog snellere rondes te gaan draaien.
Toen ik aan zijn achterbumper kwam liet hij me dan ook wijselijk door, maar het aanklampen was moeilijker dan hij gedacht had. Ik reed iedereen los :p Ik had ons dus ontdubbeld, we lagen in dezelfde ronde als de leiders (weliswaar met net geen ronde achterstand), en
I was flying. Ondertussen werd er volop gedubbeld, en gelukkig was iedereen bereidwillig genoeg om mee te werken met het blauwe lamp / blauwe vlag gedoe (marshalls én piloten :p) (snellere piloten die dubbelen doorlaten!).
Toen we op minder dan 30 seconden van de leiding reden hoopte ik er heel eventjes zelf nog op dat ik de volledige achterstand op de leider nog zou kunnen dichtrijden in de 3 kwartier die mij nog restte, maar dat was sowieso al behoorlijk optimistisch gedacht :)
Na een goed halfuur gereden te hebben voelde ik dat de vermoeidheid wat kwam opsteken... Misschien deels door de warmte werd de concentratie iets minder, en ik begon het ook te voelen in enkele spieren (vooral m'n nekspieren in de linkse bochten dan). Ik deed teken naar de supporters om te vragen hoe lang de wedstrijd nog duurde, en die lieten me weten dat er nog 40 minuten te rijden waren... Dat zou lang worden! Ik hield een klein beetje in en de rondetijden gingen naar de 37.2 - 37.3. Het optimistiche plan om het volledige gat met de eerste nog dicht te rijden mocht opgeborgen worden.
Ik reed een - volgens wat ik dacht althans een behoorlijk lang - stuk door en begon meer en meer last te krijgen van m'n nekspieren en probeerde m'n hoofd wat te laten rusten waar mogelijk (wat niet evident is in een kart tijdens een race). Ik had moeite om nog 37.3 te halen toen ik nog eens vroeg hoe lang het nu nog was, met de gedachte dat het toch bijna gedaan zou zijn... Groot was mijn verbazing dan ook toen bleek dat de race nog 30 minuten duurde, en mijn vorige
time-check dus amper 10 minuten geleden was. Supporters deden teken dat ik het gewoon rustiger aan moest doen en wat vertragen om zo zeker vol te houden, maar ik denk niet dat het iets zou uitgemaakt hebben.
Ik bedacht de mogelijkheden en deed wat rekenwerk om te zien of het niet voordeliger zou zijn om binnen te komen en mijn stint voor gezien te houden, en Stefan het laatste deeltje van de race te laten afwerken. Het feit dat Stefan echter ook niet zijn volle 60 minuten gereden had deed mij vermoeden dat Stefan ook stikkapot was van het karten en het niet ging zien zitten om nog een stuk te rijden. Dit gecombineerd met het feit dat we bij een extra pitstop sowieso terug voorbij Knabbel moesten zien te komen (wat misschien moeilijk geweest zou zijn als Knabbel echt defensief zou gaan rijden) en misschien zelf eerst 4e zouden komen te liggen (en we dus misschien nog het podium zouden mislopen) deed mij beslissen om toch proberen zelf de race uit te rijden.
Ik zag de leider (mijn referentiepunt) stilletjes aan terug naderen op mij (nog steeds met bijna een ronde voorsprong dus) en draaide maar 37.4xx meer... Ik wist dat ik niet meer de snelste man op baan was. Pogingen om toch nog eventjes snelle ronden te draaien mislukten en enkele minuten later had ik al moeite om nog onder de 37.5 te duiken. Een nieuwe time-check bracht mij het teleurstellende nieuws dat ik nog 20 minuten zou moeten zien vol te houden. Hier en daar sloegen snelle gedubbelden er zelf in om aan te klampen en uitzonderlijk zelf wat weerwerk te bieden toen ik hen op nog een ronde zette, en werden er wat tikjes uitgedeeld, wat mijn oververmoeide nek zeker niet ten goede kwam.
Met nog een kwartier te gaan begon ik schrik te krijgen dat Knabbel terug zou komen aansluiten en over mij gaan, waardoor we slechts 3e meer zouden liggen, en aangezien ik niet wist hoe ver de 4e achter Knabbel reed vreesde ik al dat we nog van het podium zouden vallen... Ik moest en zou volhouden, maar begon echter rondetijden in de hoge 37 de draaien (37.8xx). Kort daarna ging bij mij echter de lamp helemaal uit (is dat geen gezegde?). Ik kon amper nog m'n hoofd rechthouden in linkse bochten (letterlijk) en moest in bepaalde bochten zelf op gewoonte/geheugen rijden, omdat ik m'n hoofd niet meer recht kon houden om mooi voor mij uit te kijken. Gevaarlijk eigenlijk met momenten.
Er werd teken gedaan dat het maar 10 minuten meer was, maar ik ging langs geen kanten meer vooruit. Ik draaide maar 38.1xx meer (en trager!) en had alle doelstellingen opgegeven en vervangen door één enkele: de finish halen. De leider kon het gat op mij in enkele rondjes volledig toerijden, en ik liet hem dan ook onmiddellijk passeren, waardoor we dus terug op 1 ronde gezet werden. Met een allerlaatste inspanning probeerde ik nog aan te klampen maar ik hield het maar een halve ronde vol. Ondertussen gingen mij nog enkele snelle piloten voorbij, en ik vreesde dat we buiten de top 3 zouden vallen. Het was mogelijk, maar dan moesten die piloten wel een ijzersterke stint gereden hebben. Op dat moment was ik me echter nergens van bewust, en was ik na elke bocht blij dat ik hem overleefd had en niet gecrasht was.
Toen ik zag dat een supporter als teken vijf vingers toonde wist ik niet of het nog 5 minuten was of nog 5 rondes, maar ik hoopte natuurlijk het laatste. Wel leuk om zien dat enkele nieuwe gezichten die ik leren kennen heb op
Kartgrid ook voor mij begonnen te supporteren als in "volhouden man!". Deed me toch eventjes deugd :)
Een eeuwigheid (leek het voor mij toch) later zag ik uit een ooghoek van m'n niet-meer-rechtop-staande hoofd een geblokte finish-vlag. Met een allerlaatste kracht-inspanning slaagde ik er in om mijn rechterhand in de lucht te werpen en met gebalde vuist de finish-lijn te overschreiden. Het gevoel in de vuist was echter veel meer dat van "yes, ik heb het gehaald, zonder te crashen" dan voor onze positie. Het laatste kwartier was er echt te veel aan geweest. Meteen na de finish ging ik van het gaspedaal en reed stapvoets de ronde uit. Knabbel kwam nog naast me gereden om me te feliciteren met een handdrukje vanuit de kart. Hij was nog behoorlijk dicht genaderd op mij.
In de pitlane deed ik nog de moeite om uit te stappen en mijn helm af te doen etc., maar verder wou ik alleen maar neerzitten. Bleek dat we zoals ik dacht en zeker hoopte toch onze 2e plaats kunnen vasthouden hebben! Na nog enkele felicitaties ontvangen en gegeven te hebben, en een babbeltje met een marshall en de supporters te hebben geslaan ben ik toch tot in de cafétaria geraakt.
Eventjes later was het tijd voor de prijsuitrijking waar we onze mooie beker en de obligatoire 3 kussen in ontvangst mochten nemen. Altijd leuk om weer van op het podium de podium-ceremonie te kunnen meemaken ;)
Ter volledigheid nog de top 5 van de race:
1. Kartgrid (191 rondes, fastest lap: 36.968)
2.
Traxxis 1 (+1 ronde en 5 sec, fastest lap: 36.972)
3. Knabbel & Babbel (+1 ronde en 12 sec, fastest lap: 37.111)
4. Slowmotion (+ 2 rondes, fastest lap: 37.204)
5. Flanders Media Karting team 1 (+ 2 rondes en 31 sec, fastest lap: 37.544)
Mochten we op voorhand alles weten wat we nu weten, dan hadden we misschien meer weerwerk kunnen bieden voor de overwinning.
Moest ik gestart zijn ipv. Stefan, maar Stefan wel 75 minuten gereden hebben en ik slechts 45, en we geen zwarte vlag gekregen hadden, dan was het verschil met de winnaars volgens mij klein geweest.
Al bij al kunnen we toch meer dan tevreden zijn met ons resultaat denk ik, zeker als je de concurrentie en opkomst bekeek.
Moet wel nog opgemerkt worden dat de race op hetzelfde moment doorging als het Indoor Kart World Championship (
IKWC) dat dit jaar in Brazilië gehouden werd. Op een andere datum hadden misschien nog enkele Belgische en/of Nederlandse toppers ook hun weg naar JPR gevonden, en was een podium nog moeilijker geweest ;)
Toch weer enkele dingen kunnen besluiten na deze
race uitputtingsslag.
- Voorlopig moet ik het bij stints van 30 (of maximum 45 minuten) houden.
- Ik moet echt dringend beginnen trainen specifiek voor het karten. Vooral m'n nekspieren moeten sterker worden. Sommige andere piloten hadden er niets van last van, terwijl ik echt stikkapot zat op het einde.
- Specifieke kledij en bescherming voor het karten is eerder een noodzaak dan een luxe. Ik moet me binnenkort zeker eens enkele zaken aanschaffen. Eventueel zelf een inzet-stoeltje...
- Een endurance-race is toch iets anders dan korte sprint-wedstrijdjes, op allerlei vlakken.
- We moeten een (betere) manier vinden om communicatie te doen tussen pitlane en piloot! Bizarre tekens doen levert meer onduidelijkheid op dan nuttige informatie.
- Supporters kunnen handig/leuk zijn :p
- ...
In elk geval een leuke race meegemaakt en veel kans dat we volgend jaar opnieuw van de partij zijn!
Flash-game waarbij je moet multi-tasken; verschillende spelletjes tegelijk proberen tot een goed einde brengen, en het wordt steeds moeilijker.
