Woensdag was het de 19e en voorlaatste manche van het JPR clubkampioenschap 2009.
Ik verwachtte zoiezo veel volk, ivm. de aankomende Belkart manche te JPR van komende zondag, en dus wel een aantal piloten die hiervoor zouden komen oefenen.
Ik bleek gelijk te krijgen, want we kwamen met 26 piloten aan de start, wat zoiezo te veel was. Het zou dus opnieuw een teamrace worden met teams van 2 piloten, en dus moesten er 13 teams gevormd worden.
We mochten zelf kiezen wie onze teammate werd, als we maar wat overeenkwamen :)
Ik moest even nadenken wat voor mij persoonlijk het beste zou zijn.
De logische optie is natuurlijk om voor Stefan te kiezen, maar op die manier zouden we alle2 evenveel punten scoren, en aangezien hij een kleine voorsprong heeft in het klassement zou ik, bij die keuze, dus zoiezo mijn achterstand niet kunnen inhalen.
Ik besloot toch om geen echt risico te lopen en zo misschien andere piloten hun achterstand op mij goed te laten maken, en dus toch voor Stefan te kiezen en het maximale uit de race trachten te halen.
Andere teams die gevormd werden waren onder andere: Daan en Matthias.M (Belkarters), Knabbel en Babbel, Roel S en Dimitry, Kenny V en Eric L. Deze 4 teams zouden zoiezo onze rechtstreekse concurrentie worden.
Jochen vond het wat jammer dat het een teamrace was, omdat hij zo niet echt een teammate had (aangezien wij namelijk nog steeds met 3 zijn... Dringend een 4e man nodig!), en besloot om met Willy te rijden en er een plezante avond van te maken voor de fun (Jochen streed toch niet meer mee voor het kampioenschap) :)
Aangezien het een teamrace was werd de structuur alsvolgt opgelegd: 10' qualify, 50' race, met in de race 3 verplichte pitstops.
Deze keer gingen de pitstops uitzonderlijk gepaard met een kartwissel, maar jammer genoeg geen minimum tijd in de pitstop. De snelheid van een pitstop zou dus zoiezo ook een deel bepaald worden door de snelheid van de marshalls bij oa. het verplaatsen van de transponder die de rondetijden registreert...
Ik zou de qualify en de eerste 20' van de race voor mijn rekening nemen, en Stefan zou het laatste halfuur uitrijden.
De qualify verliep vrij vlot en ik kon mij op de 2e plaats zetten. Ik voelde echter dat de kart (nummer 7) niet ideaal was. Ik was in form en voelde dat er meer in zat, maar de kart hield mij wat tegen. Voor mij stond Dimitry met een super kart, en daar lag er dus ook geen maat op. In de qualify was hij al heel wat sneller dan mij, en in de race was ik ook op achtervolgen aangewezen. Hij reed meteen bij de start van de race meters per ronde weg van mij. Iets waar ik me dus zoiezo niet goed bij voelde :p
Het leek een vrij eenzame race te gaan worden voor mij. Dimitry was gaan vliegen met zijn betere kart, dus aanvallen moest/kon ik zoiezo niet doen, en achter mij bleef het gat met de achtervolgers vrijwel gelijk op een handvol secondes, zodat ik ook niet defensief moest gaan rijden.
Ik zat in m'n kart te twijfelen wat ik zou doen. Het was geen superkart, maar het was ook niet de slechtste. Ik was vooral niet tevreden met de remmen, maar qua optrekken viel het al bij al nog mee. Ik twijfelde om een kartwissel uit te voeren... Ik kon natuurlijk een betere kart krijgen waar veel meer in zat, maar ik kon evengoed een slechtere kart krijgen...
Na enkele rondes twijfelen besloot ik het risico te nemen en dus toch te wisselen. We waren op dat moment ongeveer 25 rondes ver in de wedstrijd.
Ik verloor in de pitstop een 15-tal seconden doordat de persoon die de transponder moest versteken (Eric W) de transponder niet vast kreeg op mijn nieuwe kart. Een klote-gevoel als je zo kostbare seconden moet verliezen, door iets wat niet in jouw handen ligt. Andere teams konden pitstop-rondes maken van rond de 53 seconden als alles goed liep, en onze ronde met pitstop was 68 seconden...
De kart die ik kreeg voelde helemaal anders aan. Hij stond bovendien al weer redelijk koud waardoor ik hem toch nog even moest warmrijden alvorens ik er kon beginnen aan wennen. Vooral de remmen waren totaal anders dan mijn eerste kart, en hij was in het algemeen ook veel nerveuzer. Ik voelde mij nog minder op mijn gemak dan met mijn eerste kart, en besloot om na 3 à 4 rondes meteen weer een wissel uit te voeren.
Deze pitstop ging gelukkig wat vlotter, maar doordat ik zo vlug weer mocht vertrekken had ik niet te tijd gehad om mijn stoel in de juiste positie te zetten. Stoppen op het circuit om dit te doen was zoiezo geen optie door het extra tijdverlies.
De kart die ik deze keer kreeg was jammer genoeg ook weer niet super. Hij zat ergens tussen de 2 vorige in, maar door mijn slechte zitpositie was het moeilijk om er alles uit te halen. Ik reed nog een 10-tal rondes, en besloot dan om het stuur door te geven aan mijn teammate. Ik had met alle3 mijn karts wel ongeveer dezelfde tijden kunnen draaien. Beetje raar eigenlijk, omdat ik bij alle3 een totaal ander gevoel kreeg, en zeker niet de indruk geef dat ik er even rap mee reed. Ik reed gemiddeld rondetijden tussen de 40.7 en 41.0.
De wissel met mijn teammate verliep jammer genoeg ook niet van een leien dakje. Toen ik de pit binnenkwam stond er nog een kart voor ons in de pitlane die ook aan het wisselen was, en waar de transponder dus ook nog moest verstoken worden.
We verloren opnieuw een 15-tal seconden (kon natuurlijk erger, maar toch) in de pitstop. Hierdoor had Stefan natuurlijk wel alle tijd van de wereld (welja, 15 seconden...) de tijd om zijn zitpositie aan te passen.
Ik stapte geheel uitredderd uit de kart. Drie keer niet alles kunnen geven, twee keer 15 seconden verloren in een pitstop (3/4 van een ronde dus in totaal)... Ik hield m'n hart al vast voor het slechte resultaat dat we zouden rijden vandaag.
Stefan kwam als 10e van de 13 teams terug op het circuit. Positief hierbij was wel dat wij het enige team waren dat nu al zijn 3 verplichte pitstops afgewerkt hadden. Vele teams moesten nog 1 of zelf nog 2 keer binnenkomen.
De kart die Stefan gekregen had was blijkbaar niet slecht, maar hij had toch even nodig om er aan te wennen. Zijn eerste rondes reed hij slechts 41.5... Na een tijdje begon hij er gelukkig aan te wennen en reed hij betere rondes. Raar genoeg was hij wel niet constant. Hij wisselde de hele tijd rondes van 40.8 af met rondes van 41.2. En dat terwijl Stefan normaal gezien altijd heel consistent rijdt.
Ondertussen was hij wel al opgeklommen naar P7, en we wisten dat er nog steeds heel wat teams voor ons een pitstop moesten maken.
Na een 10-tal minuten wedstrijd begon Stefan dan toch zijn draai te vinden en begon hij vrij constant onder de 41 te draaien. Op dat moment reed al de rest vreemd genoeg de hele tijd boven de 41 seconden (terwijl er heel wat waren die een kwartiertje eerder wel vlot onder die tijd doken), en was Stefan dus de snelste man op de baan.
We konden bovendien nog ergens anders van profiteren. Het team van Dimitry en Roel (dat aan de leiding reed) had een pitstop-ronde van meer dan 90 seconden! Hun pitstop had dus bijna een minuut geduurd. De reden hiervoor bleek achteraf te zijn dat Dimitry de pedalen van zijn nieuwe kart niet goedgezet kreeg, en hij hier maar bleef prutsen vooraleer uiteindelijk te kunnen vertrekken. Jammer voor hen natuurlijk, maar op zich hun eigen schuld. De beste beslissing in deze situatie was geweest om te vertrekken met slechte pedaal-positie en onmiddellijk weer een pitstop te maken. Zo hadden ze hooguit enkele secondjes verloren, en dus geen minuut. Natuurlijk is zoiets makkelijker gezegd dan gedaan, en
in the heat of the moment is het niet altijd makkelijk om een rationeel juiste beslissing te nemen. Roel was er duidelijk van aangedaan na de race, want als we eerlijk zijn hadden ze hier wel een zekere overwinning uit handen gegeven...
De tijd begon er aan te komen dat Stefan wat inhaalmanoeuvres uit z'n mouwen zou moeten schudden.
Toen we op P5 naar de voorliggers reden lagen ook Detlef en Peter nog voor ons, en de eerder vermelde teams (op Roel en Dimitry na, die te veel kostbare tijd verloren hadden, zoals hierboven vermeld).
Knabbel en Daan konden we passeren doordat zij nog een pitstop moesten maken en wij niet meer. De andere 2 (Peter en Eric L) zouden op het circuit ingehaald moeten worden.
Stefan kon heel vlot voorbij Peter op zijn favoriete inhaalplaatsje (tevens een van de weinige op dit circuit), en enkele rondes later kon hij daar ook Eric L passeren! Eric L zei achteraf wel dat hij Stefan doorliet omdat hij dacht dat het niet voor positie was. Stefan kan daar wel inkomen zei hij, omdat hij net iets te makkelijk voorbij de anders vrij defensieve Eric L kon. Jammer voor Eric L was dat niet het geval en was Stefan helemaal teruggekomen en werd er dus wel om (kop)positie gestreden :)
Wij stonden al die tijd natuurlijk al alles te volgen vanuit de pitlane en Stefan ook luidkeels aan te moedigen, met alle mogelijk gebaren en kreten :p
Toen hij P1 veroverd had waren we bijna extatisch en we maakten ook aan Stefan duidelijk dat hij de leiding had, wat hij amper zelf kon geloven. Ik tekende nog een motiverend symbool en toonde het aan Stefan, waardoor hij bijna een bocht mistte :p Ook Detlef (plezante extraverte Nederlander) speelde erop in (insider ;)).
Iets later deed een piloot nog een bizar manoeuvre waardoor Stefan bijna rond kwam te staan. Hier moesten we (ik, Stefano en Jochen) toch even de adem inhouden, maar hij kwam er gelukkig zonder kleerscheuren uit. Het was nu nog een kwestie van de race uit te rijden (nog 11 minuten). Stefan slaagde hier mooi in, en de mooiste team-overwinning tot nog toe was binnen!
Heel blij met de maximum-score, al hadden we wel de snelste ronde niet in handen (die ging nog naar Glenn in extremis, en Dimitry was zoiezo sneller met de superkart in het begin van de wedstrijd).
Op deze manier loop ik natuurlijk niet in op Stefan, maar lopen we wel samen uit op de concurrentie. Onze 1e en 2e positie in het klassement is nu redelijk safe.
De tussenstand na deze race ziet er alsvolgt uit:
Ik sta dus 2 punten achter Stefan, en zal zoiezo in de laatste manche het verschil moeten proberen maken, wat ongetwijfeld niet eenvoudig zal zijn...
Aan de andere kant zijn we wel al bijna zeker van een 1-2 positie in het najaarsklassement voor ik en Stefan, waar we wel gelukkig mee zijn :)
Op naar de volgende (en laatste!) manche op 16 december, maar eerst is het nog de beurt aan de 'special lighting' race op 12 december, waar het niveau ook altijd hoog ligt en het rijden in het donker altijd speciale situaties oplevert.
Ook Jochen heeft opnieuw een blogpost gemaakt; klik
hier.
Ik heb altijd al veel respect had voor Tiger Woods. Hij overklast iedereen in het golfen (al volg ik die sport niet echt, leeft niet zo hier in België).
