terugblik Winter Olympics 2010

De Olympische Winterspelen in Vancouver (Canada) zitten er ondertussen ook weer op.
Ik heb het niet heel intensief gevolgd, maar toch leuk om af en toe wat mee te pikken, en om er zoiezo wat van op de hoogte te zijn.
Het is niet dat wintersport mij niet interesseert, maar in België zijn we zoiezo meer 'thuis' in de sporten vanop de Zomerspelen denk ik.

Langlaufen (en alle varianten daarop) is soms nog interessant om zien, maar het lijkt mij zo moeilijk om daar voorbij te steken door de ski's van de andere, en omdat iedereen zowat in de sporen blijft die er getrokken zijn... Volgens mij wel de lastigste sport vanop de Winterspelen. Die mannen (en vrouwen) lijken echt diep te gaan.

Schansspringen vind ik ook niet super, omdat nogal veel afhangt van de snelheid van de wind op het moment waarop de atleet door de lucht klieft. Als er net een windstoot is kan dit zijn resultaat drastisch beïnvloeden, zowel in positieve als negatieve zin. Het resultaat is volgens mij dus niet altijd representatief voor de kwaliteiten van de deelnemers, al lijken toch meestal dezelfde namen vooraan te eindigen :)

Curling ziet er misschien soms een stomme sport uit, maar ik heb er toch wat van bijgeleerd. Misschien wel de minst fysieke wintersport, de kruising tussen petanque en bowling op het ijs. Ik zou het nog wel eens willen doen :)

Shorttrack is soms nog wel spectaculair, maar het is ook wel jammer dat je omvergeschaatst kan worden door iemand anders en daar helemaal niet kan aan doen. Moeilijke sport om in te schatten vind ik. Met nog meer schaatsters tegelijk zou het nog plezanter zijn ^^ Zuid-Korea is hier verbazend sterk in en ging met veel medailles lopen.

Bij Snowboard sprint worden nog veel meer atleten onderuitgehaald door tegenstanders, en is het zelden dat de volgorde na de eerste bocht nog verandert (al heb ik wel in de halve finale een Amerikaan mooi zien terugkomen uit een situatie die verloren leek).

Skiën (afdaling, slalom, ...) vind ik ook niet zo 'mooi'. Het is zeker spectaculair wat ze doen, vooral de jumps, maar volgens mij is het niet altijd even eerlijk. Het is logisch dat iemand die als allereerste de berg afkomt een ander type sneeuw/ijs onder zich heeft dan iemand die de berg afgestuurd wordt als er al 50 man voor hem gepasseerd zijn die sporen trekken en de sneeuw platduwen. Plezanter zou ook zijn moesten de 'poortjes' uit metaal gemaakt worden zodat die niet volop omver geskied worden :p Realistischer is mss om met lichtbundels ofzo te werken, maar ik vind het in elk geval niet juist dat die poortjes omver geskied worden.
Impressionant hier zijn natuurlijk Lindsey Vonn bij de vrouwen en Bode Miller bij de mannen (volgens velen gezien als het grootste feestbeest in het wintersportcircuit, en zelf zegt hij ook dat hij niet altijd even nuchter op de latten staat, maar hij zet toch nog altijd mooie prestaties neer :)). Veruit de beste, maar op de spelen toch beide niet zoveel gouden plakken gehaald dan ze gewild hadden.
Ook vind ik het jammer dat het gewicht van de skiër een redelijk grote rol speelt. Een zwaarder iemand kan veel grotere snelheden ontwikkelen dan mensen die minder wegen (zwaartekracht, obviously). (Interessante documentaire op Canvas gezien hierover, de week voor de Spelen).
De afdaling is gewoon voor de waaghalzen, werd ook hier en daar in een interview gezegd. Je moet gewoon durven zo snel gaan. Bij bepaalde snelheden denkt je lichaam dat het snel genoeg gaat, maar eens je die mentale grens over bent (waar Bode Miller duidelijk geen problemen mee heeft :p) kan je veel bereiken in die sport, ook al is het menselijk lichaam brein eigenlijk niet gemaakt om zo snel te gaan op 2 latjes, en toch nog proper bochten nemen etc.

Bij de Noorse Combinatie vraag ik me dan weer af hoe ze aan de 2 sporten komen :p Waarom niet ijshockey combineren met kunstschaatsen, of curling met rodelen :p Zo kan je nog aan een hele hoop wintersportdisciplines komen :p


Memorabele momenten/feiten van Vancouver 2010:

• De Georgische rodelaar die bij training om het leven kwam op de baan van Vancouver (snelste baan ter wereld). Wat het extra erg maakt is dat hij vooraf gezegd had dat hij eigenlijk bijna niet naar beneden durfde, maar hij wou zijn vaderland niet in de steek laten.
  Het ongeval werd gefilmd door de camera's, en bij het zien van de beelden weet je meteen dat er waarschijnlijk maar weinig hulp meer kan baten... Mens aan hoge snelheid versus vastzittende metalen stijl zal niet gauw op een andere score dan 0-1 eindigen.
  Er valt niemand iets kwalijk te nemen natuurlijk, want het was een bizar ongeluk op een vreemde plaats op de baan, maar het lijkt mij toch niet zo moeilijk om de baan net op die plaats(en) extra te gaan beveiligen (door die stijlen af te schermen).
  Achteraf werd dan maar de maatregel genomen om de start te verplaatsen waardoor alle snelheden ook lager kwamen te liggen.


• Sven Kramer die, als superfavoriet en onklopbare man op de 5km en 10km schaatsen, door zijn coach naar de verkeerde baan gestuurd werd tijdens de race, en zo een zekere gouden medaille zag wegvallen en een diskwalificatie in plaats komen. Zuiver de fout van de coach, die duidelijk in de war was.


• De droomfinale in het ijshockey tussen Canada en de USA. Ik volg de sport niet echt, maar ik weet wel min of meer wie de grootmachten zijn, en hoe groot die sport is in Canada (populairder dan voetbal bij ons is zelf, denk ik). Ook de USA heeft natuurlijk een ploeg van absoluut topniveau (de NHL is ook niet te onderschatten daar). Het ging zelf zo ver dat de presidenten een weddenschapje afsloten :) De hele natie leefde mee. Canada had, als gastland, op heel wat medailles gehoopt op de Olympische Winterpelen maar aanvankelijk zag het er niet zo goed uit en stelden ze bijna overal wat teleur. Ik hoopte op voorhand ook op een finale tussen CAN en USA in het ijshockey, en hoopte dat CAN dan zou winnen. Volgens mij mochten ze voor hun part alles verloren hebben, maar als ze het ijshockey konden winnen zou alles goedgemaakt zijn. Ik besloot om er een beetje geld op in te zetten, in het voordeel van Canada, ik gunde het hen :) Het zag er echter niet te goed uit toen CAN al tegen USA uitkwam in de voorrondes, en daarbij USA aan het langste eind trok. Alles was echter nog mogelijk, en ik was dan ook blij om te zien dat de finale uiteindelijk toch tussen CAN en USA ging. CAN was aanvankelijk de sterkste in een spannende wedstrijd waarin ze de hele tijd voor stonden, maar luttele secondjes voor het einde kon USA nog gelijkmaken tot 2-2. Hun droom al half aan diggelen... Gelukkig voor CAN kon hun sterspeler (waar voordien niet zo veel van te merken was) als eerste scoren in de verlengingen, waardoor ze goud pakten. Die euforie bij de ploeg en de supporters heb ik zelden ergens eerder gezien. Ongelofelijk, zelf innemend :) En ik was natuurlijk ook weer niet treurig aangezien mijn geld opgebracht had ^^


• Canada die uiteindelijk toch het beste scoort, als je de (Europese) medaillespiegel bekijkt. Ze hebben het verdiend als organiserend land, en ze hadden er waarschijnlijk het hardst van iedereen naartoe gewerkt (het gastland wil zijn inwoners, maar ook de rest van de wereld, nooit teleurstellen), en er was heel wat (belastings)geld in allerlei opleidingen, jobs en infrastructuur gepompt.


• Rusland die veruit ondermaats presteert. Er zijn ondertussen al ontslagen gevallen bij de top van de sportbond daar, en er moeten ook drastische veranderingen gebeuren willen ze binnen 2 jaar als organiserend land hetzelfde presteren als Canada nu.


• ...

En dan nog een laatste heikel puntje; de Belgen.
Het doel van hogerop vastgesteld waren een 3-tal finales, met hier en daar een uitschieter (en dus hopelijk medaille).

• Blikvangers waren waarschijnlijk de 'bobsleemeisjes', die 3 jaar toewerkten naar de Olympische Winterspelen, en er zich dan ook nipt voor plaatsten. Hun persoonlijk doel was top-15, wat ze ook haalden (14e).
  Zeker niet onverdienstelijk, maar een prachtprestatie vond ik het nu ook niet. Als je ziet hoeveel stuurfouten ze maken, en hoe falikant fout het slechts nét niet ging...
  Gelukkig was hun start vrij goed (waardoor ze wat tijd 'konden' verliezen in de afdaling), want vergeleken met de dichtste concurrentie deden ze mij eerder denken aan 2 koeien die in een stuurloze badkuip een berg afgeduwd werden.
  Waarschijnlijk last van de stress ofzo, maar qua sturen heb ik ze nog niet vaak slechter zien doen (zonder gekanteld te zijn dan). Dat ze niet uitzinnig tevreden waren na hun run weerspiegelt dit ook enigszins.
  In elk geval, er is nog hopen ruimte voor verbetering, en als ze daarin slagen kunnen ze zich volgende keer misschien wel volwaardig met de top 10 bij de vrouwen meten, al zal er drastisch veel moeten veranderen om ietwat in de buurt van toppers als Duitsland te kunnen komen. (Ik wil de dames in kwestie hiermee niet afbreken of aanvallen, maar ik vind gewoon dat de Vlaamse pers overdreven positief was over een doorsnee-prestatie. Moesten ze evenveel zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen hebben als uitstraling (in een al niet zo vrouwelijke wereld) waren ze al een eind verder.)


• Pieter Gysel was voor mijn part diegene die de beste Belgische prestatie op de spelen leverde. Hij schaatste zich naar een 12e plaats op de 500 meter (had wat pech), en naar een 5e of 6e plaats op de 1500 meter (maar had wat geluk). Hij behoort ondanks zijn leeftijd nog wel thuis in de subtop denk ik. Niet geheel teleurstellend, maar ook geen finale met de toppers dus ook geen medaille.


• Kevin Van Der Perren liet zich ook wat door stress bevangen en durfde niet alles uit zijn kür te halen... Het feit dat hij zelf voor de sluitingsceremonie al terug naar België wou zegt genoeg. Ondermaatse prestaties, en duidelijk geen feestbeest :p
  Wat ook wel enigszins raar is is dat hij in een van zijn eerste wedstrijden met een foutloze kür amper meer punten scoort dan andere deelnemers die 3 keer tegen het ijs gaan... Maar misschien heeft dat te maken met de moeilijkheid van zijn sprongen. Al heeft hij wel als enige in het pak de 3-dubbele schroef. Wat hem ook wel 'siert' is dat hij zijn kür zo mannelijk mogelijk wil houden (qua outfits, muziek, ...), in tegendeel tot het gros van de tegenstand. Maar kunstschaatsen zo mannelijk mogelijk houden valt misschien wel te vergelijken met een technofuif rustig en sereen te proberen houden, dit geheel ter zijde.


• De andere kunstschaatster (Isabelle Pieman) greep net naast een finaleplaats, wat ook weer typisch is. Ze werd 25e waarbij de eerste 24 naar de finale mogen. Al had ze zichzelf als subtopper op voorhand realistisch gezien niet veel hoger ingeschat ook.


• Ergens hadden we nog een skister ook (Karen Persyn), die rond de 40e plek op de wereldbeker staat, maar zoals verwacht kon ook zij geen aanspraak maken op een plaats in de top 10, laat staan edelmetaal (ze werd 33e).
  
• We hadden nog 2 mannelijke skiërs ook, en zij werden 43e en 57e (DNF).


• ...

Duidelijk de vooropgestelde doelstellingen dus niet gehaald, wat op zijn minst gezegd opnieuw teleurstellend is.
ipv. een vrouwenbobsleeteam op te richten zouden ze misschien beter hetzelfde doen met curling, wat nog eens minder (belastings)geld kost ook, en fysiek minder vraagt (waarmee ik de curlingsport op zich niet wil beledigen!).
België is duidelijk geen wintersportland en zal het waarschijnlijk ook nooit worden (alhoewel, zeg nooit nooit, met die global warming cooling van tegenwoordig die strenge winters met zich meebrengt).
Schaatsen leeft hier niet zo als in Nederland, en echte sneeuw met lange skipistes zoals in Frankrijk, Oostenrijk, Italië, ... hebben we hier ook niet. Terwijl Duitsland wat van beide heeft.
Langlaufen is hier niet zo ingeburgerd als in Scandinavië, en ijshockey zal hier niet snel de populariteit krijgen die het in grotere naties (en Oost-Europa) heeft, volgens mij allemaal dankzij koning voetbal (waar we uberhaupt ook geen hoge toppen scheren).
Aan de andere kant is Tsjechië niet zo veel groter dan België qua inwoners, en waarom wij niet kunnen wat Groot-Britannië (ook een gouden medaille) wel kan is mij al helemaal een raadsel.

Achja... Arm België. (In de grote internationale topsportevenementen dan toch.)


Hieronder nog de medaillespiegel:

Rank	Nation	Gold	Silver	Bronze	Total
1	Canada (CAN)	14	7	5	26
2	Germany (GER)	10	13	7	30
3	USA (USA)	9	15	13	37
4	Norway (NOR)	9	8	6	23
5	S. Korea (KOR)	6	6	2	14

karting; Antwerp Karting: 3u omgekeerde richting

Zaterdag was het weer de 3u wedstrijd in omgekeerde richting op Antwerp Karting in Wilrijk.
Na deelname vorig jaar schreven we ons ook dit jaar opnieuw in. Een mooie wedstrijd om met een team van 3 piloten te rijden (Traxxis = Jochen, Stefan en ik), en bovendien vrij 'eerlijk' aangezien er op gewicht gereden wordt en er 5 verplichte pitstops zijn.
Toen ik vrijdagavond tegen Stefan begon over 'morgenavond karten' viel hij wat uit de lucht. Hij was het vergeten blijkbaar, maar geen probleem want hij had toch nog niets anders gepland, en karten ziet hij altijd zitten :p
Zaterdagmiddag kreeg ik dan ineens telefoon van Jochen die wat over zijn toeren was (niet echt in paniek, maar kom). Reden: toen Jochen wou afspreken met Stefan en Stefano (teammanager) voor 's avonds lieten zij doodleuk weten dat ze er geen zin meer in hadden...
Ik begreep er niets van, want had hen nog niet gehoord die dag, en het leek mij sterk moest Stefan nee zeggen tegen karten. Dat doet hij normaal gezien nooit (op 1 keertje in Poperinge na, maar dat was geen wedstrijd). Hij heeft altijd zin in een wedstrijd en kan normaal geen nee zeggen tegen karten :p
Ik zei tegen Jochen dat Stefan misschien nog te overtuigen viel, en dat we anders een andere 3e man moesten zoeken. Jochen vroeg "wie kunnen we daar nu nog voor vinden?", en ik dacht vrijwel onmiddellijk aan Kenny V (die ook op JPR rijdt, en ook BEKC Rotax Max rijdt, en zelden een kart-voorstel afwijst :p).
Dat was vrij snel geklonken, en we zouden dus met het team Jochen-ik-Kenny rijden.
We spraken er Stefan nog over aan dat het bizar was dat hij afwees enzo, maar hij voelde zich blijkbaar echt niet in staat om te rijden (slapjes, misschien het begin van een griep ofzo). We hadden echter zijn bladlood nodig aangezien dat van Jochen nog niet klaar voor gebruik was :p
Stefan ging akkoord om mee te gaan als supporter en vervangende teammanager (voor Stefano). Hij zou niet fit genoeg zijn om te karten, zeker geen lange stints wanneer het koud is buiten, maar we lieten hem voor de zekerheid toch maar zijn helm meenemen :)

Vorige editie waren er maar 8 teams, maar bij het toekomen bleek direct dat dit er nu wat meer zouden zijn.
We kwamen uiteindelijk met 12 teams aan de start, waarbij ook 2 'juniorenteams' (voor hen geldt het minimumgewicht van 75kg niet, en zij krijgen een aparte beker...).
Ik zag ook dat Ronny en Marc aanwezig waren, en dat ook het Vantrico.com team er was. De eerste hadden we al eerder mee gestreden, vooral op JPR maar ook op Antwerp Karting (AK), en Vantrico is een vrij nieuw team dat direct ook goed presteert, vooral op Puurs en AK.
Mijn doelstelling voor de dag was om voor Vantrico te zijn. Dat zou beslist een mooi resultaat zijn maar ook een moeilijke opgave :)
Eventjes kennis gemaakt met die gasten, en het was tijd voor de briefing.

Bij de briefing buiten bleek al hoe immens koud het zou worden met de wind die er stond... Ik had hier op voorhand niet echt aan gedacht, en was er dan ook niet super op voorbereid. Aangezien Jochen chauffeur was had ik ook geen extra (normaal reserve-) kleren ter beschikking die gewoonlijk in m'n auto liggen. Gelukkig had ik wel vlug een rugzak en een extra trui meegenomen toen Jochen me oppikte, en vond in die rugzak ook nog een extra paar kousen. Ik wou nog een overall aandoen die ze daar ter beschikking stellen, maar er was maar 1 meer beschikbaar, en daar kon ik letterlijk 2 keer in denk ik :p Maar beter dan niets.
Kenny is objectief gezien de beste piloot van ons 3, en hij kan ook het meest uit een mindere kart halen, dus we zouden hem de qualify laten rijden, waar hij ook mee akkoord ging. We kregen kart 4 toegewezen. Jochen ging even de kart opwarmen en dan aan Kenny overlaten. In Jochen zijn opwarmrondes bleek er echter al direct een probleem met de stoel die los zat en naar achteren schoof. We verloren 3 of 4 rondes, en kregen uiteindelijk een andere kart toegewezen (16). Kenny kon hier nog een handvol minuten mee rijden, en deed elke ronde een stuk van zijn rondetijd van de vorige ronde :) Telkens sneller en sneller, en toen de qualify er op zat had hij ons op een 5e plek op de grid geplaatst, met een kart die 'redelijk, maar niet super' was.

Bij de startgrid stond een van de junior-teams links (en aan de binnenkant) van Kenny, en bovendien reed die iets te ver naar voor. Op zich 3 redenen dus waardoor we onze positie bijna zeker kwijt zouden zijn. Vlak na de start kwamen we dus ook op P6 te zitten, maar Kenny had de 1e bocht goed ingeschat terwijl op z'n minst 3 van onze concurrenten voor ons dat niet gedaan hadden, waardoor Kenny na bocht 1 al kon doorschuiven tot een 3e plaats.
Al snel bleek echter dat sommige karts van de concurrentie stukken beter gingen, en Kenny moest al gauw een plaatsje teruggeven waardoor we een hele tijd op P4 rondreden. Kenny deed regelmatig eens teken dat de motor van de kart niet fantastisch was, maar we lieten hem rijden omdat zijn tijden nu ook niet zo ongelofelijk slecht waren, en we bovendien niet wisten in hoeverre de motor van de kart die klaar stond in de pitlane (om te wisselen) goed was... Voor hetzelfde geld was die kart nog slechter, wat ons nog meer verlies zou opleveren. We besloten dus om af te wachten.

Na een goed halfuurtje was het Jochen zijn beurt, en die deed ook meer dan zijn best. Hij deed ook eerst teken dat de motor van zijn kart (18) niet goed genoeg was, en later dan ook nog dat zijn stoel ook weer naar achter geschoven was waardoor hij per se wou wisselen.
Zijn rondetijden waren echter alles behalve slecht (op een gegeven moment was hij zelf de snelste man op de baan), en bovendien reed hij snellere rondes met zijn stoel die verder naar achter (en volgens hem dus slechter) stond dan voorheen.
Ook was het zo dat de kart die klaar stond in de pit de kart was waar Kenny de eerste stint mee gereden had (kart 16), en van die wisten we dus al dat hij maar zozo was. We begonnen ondertussen min of meer een beeld te krijgen van wat de sterke karts waren (12, 9), en besloten te wachten tot één van die betere karts klaarstond in de pit.
Jochen wou al een hele tijd wisselen, en toen kart 11 klaar stond in de pit besloten we het er op te wagen, aangezien die ook niet slecht was (maar ook niet de beste, beter dan 16 maar slechter dan 12 en 9).

Kenny had me nog een 2-tal tips gegeven (op backstraight kan je verder in de plas rijden dan je denkt, en de eerste bocht moet je wat later aansnijden en de curb meepakken), en ik kon vertrekken met kart 11.
Eventjes wennen aan het circuit en de omstandigheden (het waren mijn eerste meters van de dag), en enkele foutjes gemaakt (vooral in de eerste bocht, die gladder lag dan hij er uit zag), maar ik kreeg het vrij snel onder de knie.
Ik remde vrij vroeg in de remzone achter backstraight, maar herinnerde mij toen dat Kenny zei dat je daar behoorlijk lang kan wachten met remmen, en zo veel tijd kan winnen op de tegenstand. De ronde erna remde ik een heel stuk later, en dat ging ook nog behoorlijk. De ronde daarna wou ik nog later remmen, maar dat was duidelijk te laat :D Ik spinde 180° en vloog achterwaarts tegen de (gelukkig plastieken) afsluiting. Een 10-tal seconden verloren, maar ik kon mijn weg vrij snel verderzetten en wist nu hoe ver ik kon gaan in die bocht :p Het bleef een verradelijke bocht, en ik was iets voorzichtiger om niet weer te spinnen. Vaak had ik te veel onderstuur, en soms moest ik heel erg corrigeren om er niet af te gaan, maar soms ging hij ook subliem :)
Ik haalde redelijk wat mensen in, maar hier en daar kon ook iemand mij inhalen waarop die stilletjes aan van mij wegliepen.
Het verschil bij een outdoorcircuit (en het verschil op de karts) is duidelijk groter dan bij een indoor kartingcircuit.
Ik bleef een heel eind rijden en kreeg niet echt last van vermoeidheid of concentratieverlies (Dit gaat misschien ook beter outdoor? Al zal het gebrek aan grip er ook wel mee te maken hebben, dan ist het minder lastig om rijden.). Na een tijd begon ik dan wat van de koude te voelen, vooral in m'n vingers, maar het viel al bij al wel mee :)
Toen mijn ploegmaten mij binnenriepen (omdat kart 12 klaarstond!) bleek dat ik ongeveer 50 minuten gereden had, terwijl ik dacht dat het amper meer dan een halfuurtje was. Aangezien ook Jochen bijna zijn deel van de tijd gereden had besloten we om Kenny de wedstrijd af te laten maken, al moest hij natuurlijk wel nog 2 pitstops doen.

Wanneer Kenny net vertrokken was met kart 12 kwam de zo mogelijk nóg betere kart 9 binnen gereden in de pit. We riepen Kenny onmiddellijk terug binnen, en hij kon plaatsnemen in kart 9.
Kenny nam eerst wat de tijd om zijn stoel goed te zetten (waardoor we een 10 tal secondes verloren), maar we lieten hem doen want een goede zitpositie is belangrijk, en als je zo een halve seconde per ronde wint heb je dat verlies snel weer goedgemaakt.
Kenny vertrok voor de laatste stint, met nog 1 pitstop voor de boeg (die we natuurlijk zo laat mogelijk zouden maken, aangezien we deze keer een goed kartje hadden :D (tot ongenoegen van een tegenstand(st)er :p).

We hadden sinds de eerste pitstop het grootste deel van de wedstrijd op P5 rondgereden, maar Kenny kon snelle rondes klokken met kart 9 en al snel reden we op P4, en zette Kenny bovendien de snelste rondetijd van de race neer (waar hij bovendien daarna nog regelmatig eens vlak bij zat). We naderden op Vantrico.com (aanvankelijk 30 seconden voor ons, op P3), en na een halfuurtje rijden zat Kenny in hun bumper. Op zich een gevecht voor P3 dus, maar wij moesten wel nog een pitstop maken, en de rest van de top 5 niet meer (dat zeiden ze althans).
Op voorhand al een verloren zaak dus, maar toch leuk dat hij er nog naartoe gereden is ^^
Toen ik op de klok keek zag ik dat er maar 5 minuten wedstrijd meer was wouden we Kenny binnenroepen voor onze laatste pistop, maar er stond geen marshall meer in de pitlane. Toen ik die weest halen was waren er misschien nog een 2-tal minuten te rijden, en Kenny maakte zijn allerlaatste pitstop, waar we misschien opnieuw wat te veel tijd verloren.
Een handvol rondes later (na 219 in totaal) werden we afgevlagd als 5e, met een 50-tal seconden achterstand op de winnaar (Ronny en Marc).
Ronny was (verdiend) heel tevreden, zeker als je weet dat het spannend was tot in de laatste meters; het verschil tussen P1 en P2 was aan de finish 0.3 seconden, letterlijk bumper aan bumper dus.
Vantrico.com werd (ook heel tevreden) 3e op een 20-tal seconden, en de 4e eindigde op een 35-tal seconden. Zij waren pas als P8 gestart, maar een startpositie is zoiezo in mindere mate belangrijk in een lange wedstrijd op een outdoorcircuit met veel pitstops.

Ik wil hier wel een opmerking bij maken, iets wat ik toch wat jammer vindt.
Elk team moet minimum 5 pitstops maken gedurende de race, maar dit wordt niet gecontroleerd. Ze rekenen op de eerlijkheid van de piloten. Ik ga er van uit dat de meeste piloten wel zo fair zijn om dit te doen, maar indien een team dit niet zou doen zou dit nooit opgevallen zijn.
Idem moesten wij op het einde van de wedstrijd de marshall niet gaan halen zijn. Dan waren we 3e geëindigd en had niemand het ooit geweten. Ik verwacht van de rest dat ze eerlijk rijden dus eis ik dat natuurlijk ook van mijn eigen team. We twijfelden er zelf niet aan dat we onze 5e pitstop zouden maken.
Je zou moeten achteraf de rondetijden gaan inspecteren, maar daar komen zoiezo toch discussies van (een trage ronde kan door een pitstop zijn, maar ook door een spin of een zwarte vlag), en dan laat de 'podiumceremonie' ook op zich wachten...
Het kan zijn dat iedereen eerlijk gereden heeft, maar het kan evengoed zijn dat sommige teams één (of meerdere) pitstop(s) te weinig gemaakt hebben. Voor gelijk wel team dat voor ons eindigde geldt dat ze hun positie niet zouden behouden hebben met een extra pitstop. Vooral de 'bengels' van de teams die op P2 en P4 eindigden zie ik hier nog wel toe in staat. But we'll never know :)
Ik wil hier zeker niemand beschuldigen, maar ik vind het toch jammer dat dit niet gecontroleerd wordt en dat je bijgevolg nooit kan weten of iedereen het wel eerlijk speelt...


In elk geval een leuke (maar koude!) wedstrijd gehad. Indien alles ideaal (en eerlijk?) verlopen zou zijn waren we zeker op het podium geëindigd. Een 5e plaats is zeker niet slecht (en al helemaal niet omdat we niet vaak op AK rijden, maar ons toch konden 'moeien' met de thuisrijders), maar ergens hadden we er misschien toch wel iets meer van verwacht.
Het feit dat Kenny de snelste ronde van de race geklokt had (zelf sneller dan de mensen zonder extra gewicht) (44.455) was een kleine troost :) We konden zeker met opgegeven hoofd vertrekken.
We kregen bovendien nog een kleine waardebon, wat ook altijd tof is.

Rijden op AK is toch altijd iets speciaals en altijd anders. Het valt wat mij betreft bijna niet te vergelijken met rijden op JPR. Outdoor vs. indoor is zoiezo al een heel ander gebeuren.
Maar we amuseren ons altijd en overal :)
Veel kans dat we er bij de volgende wedstrijd op AK ook weer bij zijn :)


Op naar de volgende!

Flandrien-streek

Vorige week keek ik naar De Flandriens, en begon mij iets op te vallen. Vele van de wielrenners die aan bod kwamen wonen niet zo ver van hier (Aalter). Toen ik wat verder begon na te denken kon ik nog een hele resem namen opnoemen die ook van hier in de buurt zijn. Ik besloot om het even in kaart te brengen :p Hieronder zie je een kaartje met daarop de geboorteplaatsen van de 'Flandriens'.

Google Maps:

Flandriens weergeven op een grotere kaart

Ik vind het vrij duidelijk dat je in de streek van 15 à 20 km rond Aalter - Bellem - Hansbeke (zie rode cirkel op de kaart hieronder) duidelijk meer "Flandriens" hebt dan in andere streken (10 renners) (al kan een streek van dezelfde grootte rond Sint-Eloois-Winkel (zie blauwe cirkel) ook wel tellen (7 renners) :)).


Ik heb me gebaseerd op de lijst van Flandriens volgens Wikipedia, aangevuld met de in België geboren winnaars van De Ronde Van Vlaanderen en Parijs-Roubaix sinds de Tweede Wereldoorlog, en nog enkele losse grote namen.

Bij 'ons':

• Noël Foré (Adegem, Maldegem)


• Eric & Roger De Vlaeminck (Eeklo)


• Maurice De Waele (Lovendegem)


• Walter Godefroot (Gent)


• Walter, Eddy en Jo Planckaert (Nevele)


• Lucien Buysse (Wontergem, Deinze)


• Briek Schotte (Kanegem, Tielt) (de grootste Flandrien)

En waarschijnlijk vergeet ik dan nog een aantal namen ook.
(Nog enkele recentere -maar minder grote- namen; Patrick Versluys (Eeklo), Hans De Clercq (Deinze), veldrijder Sven Vanthourenhout (Beernem), ...)

Toch iets om in zekere zin trots op te zijn wat mij betreft :)
Misschien deels daarom dat de sport zo 'leeft' bij veel mensen hier in de buurt?

Goede grond blijkbaar hier :)

karting; JPR kampioenschap 2010/05

Gisteren was het eindelijk weer een manche van het JPR clubkampioenschap 2010; de vijfde al. Ik had er naar uit gekeken, want 2 weken zonder karten begint lastig te worden :p Ik wou zoiezo een goed resultaat, en wou er volledig voor gaan. Niemand zou me stoppen :p Ik droomde stiekem van een overwinning (ondertussen al een hele tijd geleden), maar realistischer gezien wou ik resoluut voor een podiumplaats gaan (desnoods met Kenny en Benjamin voor mij, daar zou ik voor getekend hebben). Ik zei ook tegen de rest dat het podium van mij was vanavond, en had er zin in. Ik voelde me niet super maar ook niet slecht, en had niets van speciale voorbereidingen oid. genomen en was ook niet ten volle uitgerust.

De race werd een halfuurtje later verreden dan normaal omdat er eerst nog een uurs-race was, en daarna ook nog de 2e manche van het beginnerskampioenschap doorging. Wat zitten kijken en wat zitten praten, tot wanneer het eindelijk aan ons was.
Er was niet zo heel veel volk, maar alle vaste piloten waren wel van de partij. Uiteindelijk kwamen we met 14 aan de start.
Het zou een gewone race worden, 5' qualify en 30' race, in de gewone richting, met 1 pitstop. Op het eerste zicht inderdaad niets speciaals, maar er kan altijd vanalles onaangekondigd gebeuren :)

Ik had het geluk dat ik (samen met oa. Stefan, Benjamin, rodney, ...) als een van de eerste 7 op de grid stond, omdat die met een warme kart konden vertrekken (waar mee gereden was in het beginnerskampioenschap). De andere helft van de piloten (Kenny, Jochen, ...) moest met een koude kart starten, en had dus zoiezo een rondje of 2 nodig om die optimaal te krijgen.
Ik vertrok en warmde ff m'n bandjes op, en liet bewust een gaatje vallen op de persoon voor mij (rodney).
We hadden wel wat zitten kijken naar de races voor ons, maar ik had nooit echt op het circuit gelet eigenlijk. Onmiddellijk viel op dat de bocht na finish veel langer lag, en dat de apex dus een stuk verder lag. Bij het remmen voor de hairpin op het einde van de ronde merkte ik dat die ook geheel anders lag (veel scherper), en ik mispakte me er wat aan. No harm done natuurlijk, want het was nog maar de eerste, opwarm-, ronde. Je kon er wel al vanuitgaan dat de rondetijden wat de hoogte in zouden gaan tov. eerdere manches, door vooral deze 2 tragere/moeilijkere stukken.
Meteen werd ook duidelijk dat mijn kart vrij agressief was qua motor, wat misschien wel eerder goed dan slecht is, maar je moet wel eventjes wennen om er mee te rijden.
De 2e ronde in de qualify trachtte ik meteen voluit te gaan, en mijn ronde lukte vrij goed ook, op enkele kleine foutjes na. Ik pakte de snelste ronde, en zag ook het gat op rodney wat slinken.
In de rondes daarop kon ik m'n tijd nog enkele keren aanscherpen, en ik bleef op P1 staan, wat Stefano me duidelijk bleef maken vanuit de pitlane :) Toen de qualify ten einde liep had ik het gat op rodney bijna geheel gedicht ook.
Bij de gridopstelling bleek dat ik inderdaad de pole had veroverd (met een tijd van 40.8x)! Ik was blij, maar niet geheel verrast, want het ging inderdaad goed tussen mij, het kartje, en het iets moeilijkere circuit :)
Achter mij kwam, tot mijn verrassing, rodney te staan (die een 41.05 had gereden), met in zijn zog Benjamin. Daarachter volgden Kenny en Stefan. Jochen wist zich naar zijn gewoonte opnieuw niet super te kwalificeren en mocht als 9e starten, vlak achter Knabbel. Ook Kurt DC mistte zijn qualify wat, en moest ook in het middenpak starten.

Vliegende start met 1 ronde achter de pace kart, wat ik dan ook zo professioneel mogelijk probeerde aan te pakken :p kart warm maken en warm houden, het tempo aangeven, en wat ruimte laten achter de pace kart op het einde van de ronde.
De eerste ronde maakte ik nog een klein foutje, en had eventjes wat schrik, maar rodney moest al gauw een gaatje laten, en geleidelijk aan reed ik er van weg. Het was duidelijk dat Benjamin en Kenny aan het aandringen waren bij rodney. Ik kon dus eigenlijk van een meevaller spreken dat rodney een goeie qualify gereden had, en daardoor achter mij kon startten, waardoor de rest van het pak misschien wat tijd verloor achter hem, maar ik niet :)
De druk werd rodney al snel te groot, en hij besloot zijn pitstop te maken. Kenny deed dat ook omdat hij toch vast zat, en ik zag nu Benjamin achter mij aan komen.
De tijden scheelden niet zo heel veel, maar ik reed toch metertje per metertje van hem weg (ongeveer 0.2sec per ronde sneller), wat mij ook opnieuw duidelijk gemaakt werd door onze teammanager Stefano, die zijn taak heel goed uitvoerde ^^

Ineens begonnen de lichten uit te gaan in de zaal. We waren nog helemaal niet lang bezig, en het circuit lag er iets moeilijker bij dan anders met de 2 veranderde bochten, dus ik dacht dat het in het donker wel eens moeilijk zou kunnen worden. Het werd blijkbaar een halve dark race, want in slechts de helft van de zaal werden de lichten gedoofd. Dit had uiteindelijk niet zo veel invloed op het rijden.

Ik wou mijn best doen om een gap met Benjamin op te bouwen die groot genoeg was voor mijn pitstop te maken, dus op z'n minst 11 seconden, zodat ik voor hem terug op het circuit zou kunnen komen.
Ineens zag ik dat Benjamin zijn pitstop maakte, en hij kwam op iets minder dan een halve ronde achterstand te zitten (maar ik moest natuurlijk mijn pitstop nog maken). De andere piloten was ik uit het hoofd verloren, maar mijn grootste zorg was natuurlijk Benjamin die, volgens mij, op P2 reed.

De kart was echt een plezier om mee te rijden. Hij deed bijna exact wat ik wou dat hij deed, eens ik hem gewoon was. Ik gooide de remmen dicht waar ik een driftje wou inzetten, en kon die met het gaspedaal mooi controleren om bijna perfect mijn bocht aan te snijden en uit te komen (wat sporadisch perfect lukte :p). Echt een zalig gevoel :)
Toen in een bepaalde ronde ongeveer elke bocht gelukt was zoals ik hem wou deed ik tegen naar Stefano dat dit een goeie ronde zou worden :) Ik klokte 40.48, en Stefano deed teken dat ik daarmee de snelste tijd van de race had :)

Ik naderde op Kurt DC om die te dubbelen (dacht ik), en merkte dat die betrekkelijk trager onderweg was, aangezien hij eerder dit jaar al voor mij wist te eindigen en al meermaals mij het vuur aan de schenen wist te leggen. Het verbaasde mij dat ik al bijna een ronde voor had op hem. Misschien ook een slechte kart dacht ik, ofwel was het slechts een heel kortstondig probleem en had hij gewoon geen idee dat ik er aan kwam. Ik kon hem met een mooi manoeuvre voorbijgaan, en verloor zo gelukkig niet te veel tijd.
Enkele rondjes later zag ik voor mij 2 piloten in hevig gevecht; Roel S. en Willy. Roel had duidelijk weer een mindere kart, want ook in de qualify moest hij genoegen nemen met een plaats in de 2e helft van het pak, en normaal is hij toch wat sneller dan Willy :)
Het ging er eventjes gevaarlijk aan toe tussen die 2, en ik wou niet te dicht rijden zodat ik zeker in geen onnodige accidenten terechtkwam.
Roel en Willy kregen blauwe vlag voor mij, maar gingen niet meteen aan de kant omdat ze met elkaar in een hevige strijd verwikkeld waren. Ik besloot om mijn pitstop te maken.
Die ging een beetje hakkelig maar toch vrij vlot voor mijn doen, en ik kwam de baan terug op met een seconde of 5 voorsprong op Benjamin. Missie geslaagd dus.
Ik zag dat mijn pitstopronde 49.9 was, terwijl ik op dat moment gemiddeld 40.7 draaide. Als ik minder dan 10 seconden verlies met mijn pitstop ben ik al tevreden :) (Achteraf wel gezien dat mijn pitstop nog steeds meer dan een seconde trager was dan de sneller pitters van het pak, (Knabbel 48.8 (die pit dus op minder dan 8 seconden!), en onder andere ook Jochen was sneller).)
Al vrij snel zat ik terug bij Kurt DC. Ik vreesde eerst eventjes dat hij voor me reed (omwille van zijn behaalde resultaten in het verleden ook), maar Stefano verzekerde me er vrij snel van dat ik nog steeds op P1 rondreed. Eventjes later liet Kurt DC al van meters op voorhand plaats om mij te laten passeren... Daar scheelde duidelijk iets. Een rondje later dan ook opnieuw achter Roel en Willy. Roel maakte een foutje waardoor Willy hem kon passeren, en dan liet Roel plaats om mij door te laten (maar waar ik toch een goeie seconde door verloor), en drie kwart ronde later deed ook Willy hetzelfde. Ik bedankte hen, en dacht eraan dat ik nu vrij rustig naar de overwinning kon rijden, indien niets meer misliep.
Ronde na ronde zag ik in de bocht na finish in mijn ooghoek op ongeveer dezelfde plaats een piloot rijden, op amper een handvol seconden achter mij. Ik dacht dat ik stilletjes aan van iedereen aan het wegrijden was, dus begreep niet echt goed dat die piloot even snel of mij rondjes afmaalde. Ik wou kijken wie het was, maar kon het niet duidelijk zien omdat het juist op een moeilijker deel van het circuit was, en het daar bovendien ook donker was. Enkele ronden later had ik door dat het Kenny was. Die had (achteraf horen zeggen) het gat op Benjamin heel snel toegereden, en was hem ook voorbijgegaan en er van weggereden. Ik zag Benjamin inderdaad volgen op een handvol seconden van Kenny.
Ik keek naar Kenny zijn rondetijden en zag dat die ongeveer hetzelfde waren of de mijne, maar meestal enkele hondersten trager.
Ik panikeerde niet echt, maar maakte me toch een beetje zorgen en wou niet dat Kenny nog naar mij toe kon rijden.
Hij bleef ongeveer op dezelfde hoogte toen we rondjes van 40.75 draaiden.
Ik moest volhouden want wist dat de race ongeveer op zijn einde liep.
Kenny haalde me niet echt in, maar ik liep ook niet echt op hem uit, dus het was een kwestie van volhouden en geen fouten meer maken. Ik nam zo weinig mogelijk risico's, maar probeerde wel een zo vloeiend mogelijke lijn te rijden.
Ik reed nog naar rodney toe om die op een ronde te zetten, en net wanneer ik hem dubbelde werd ik afgevlagd als winnaar :D
Ik balde m'n vuist en was meer dan tevreden ;D Ik had mijn beste tijd blijkbaar nog kunnen aanscherpen tot een respectabele 40.45.
Kenny werd 2e op 4.6 seconden (al had hij wel op 3,5 seconden gezeten op een gegeven moment, zo bleek), met een beste tijd van 40.5x, en Benjamin vervolledigde het podium op een 6-tal seconden achter Kenny (met beste rondetijd 40.72).
Stefan werd uiteindelijk 5e (zat een beetje vast achter Jerry, anders was hij misschien wel 3e kunnen worden), maar kon wel beslag leggen op de 3e beste tijd van de dag (40.58).
Jochen had ook een leuke race met oa. Babbel en rodney, en finishte als 8e, met een 8e tijd van de dag. Met een betere qualify was hij volgens mij 6e kunnen worden.

Na de race felicitaties uitgewisseld, en ik was terecht blij met mijn behaalde resultaat. Kenny feliciteerde mij ook, want ik had zijn winning streak kunnen doorbreken :p (Elke wedstrijd die hij meereed in 2010 (3 van de 4) wist hij al maximale punten te halen door de race te winnen en door de snelste rondetijd neer te zetten.)

Ik was op voorhand gebrand om een goed resultaat te behalen, en was daar ook in geslaagd! Ik had voorspeld dat ik op het podium zou staan en dat was mij ook gelukt :)
Ik pak hier 45 puntjes voor het kampioenschap, en die kon ik goed gebruiken, want tot nog toe ging het daar niet zo super in.

Dit is de nieuwe stand; ik stijg meteen 5 plaatsen :)


I missed the taste of victory :D
Het was geleden van 16 december 2009 dat ik nog eens op het podium gestaan had, en mijn laatste overwinning was al van 2 december 2009 geleden.

You never get tired of winning :p


Op naar de volgende, en dat het daar even goed mag gaan! :p

weekje NYC!

Rijkelijk te laat, maar deze post kon zoiezo niet ontbreken :) Ik maak hem echter wel wat beknopter dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar het zal nog wel vrij uitgebreid zijn :p Voel je vooral niet verplicht om alles te lezen. Lees desnoods gewoon de inleiding en bekijk het lijstje onderaan met bevindingen, gevolgd door een 'besluit'.
Ik typ dit verslag bovendien pas 4 maanden na het meegemaakt te hebben, dus sommige details zullen misschien ontbreken. Alles heeft echter zo'n indruk op mij gemaakt dat ik het allemaal niet snel zal vergeten ;)

Ik was al zowat de helft van m'n leven van plan om, nadat ik afgestudeerd was, eens naar de USA op reis te gaan.
Na wat wikken en wegen en afspraken maken en vorige reisjes die in het water gevallen waren was het uiteindelijk toch gelukt om 3 man te vinden om mee te gaan.
We besloten om Halloween te gaan vieren in New York, en op 26 oktober 2009 reisde ik af naar NYC samen met Nicolas, Ben en Céderik, met als doel een weekje de Amerikaanse spirit gaan opsnuiven in de grootste, bekendste stad ter wereld.
We vlogen met Delta Airlines op JFK, en verbleven in een hostel (jeugdherberg) in de Upper East Side van Manhattan, een van de betere buroughs, maar toch niet te ver af van alles.

Ingedeeld per dag;

maandag
Dat de controles bij reizen naar de USA strenger geworden zijn werd ons al duidelijk op Zaventem, waar we meteen aan een hele (absurde) vragenlijst onderworpen werden.

Toegekomen op JFK moesten we eerst door de strenge controle (fingerprints etc.), en daarna was het kwestie van een legale taxi te zoeken tussen alle minder legale taxi's :p De typische yellow cabs leken ons geen slecht idee.
Onderweg de hele tijd zitten rondkijken naar de auto's, buurten, huizen, en je zag meteen toch al grote verschillen met wat we gewoon zijn (kon je eigenlijk uit de raampjes van het vliegtuig al zien, toen die daalde). Je kon ook duidelijk zien waar Manhattan lag, aan de hopen flatgebouwen in allerlei vormen, maten en kleuren.
Na een goed halfuurtje rijden leverde onze vriendelijke (behalve wanneer ik over de FBI begon die ons voorbij stak :p) cab driver ons af aan de deur van onze hostel, in een buurt die er toch minder proper uit zag als wat ik eerst gedacht had, maar wel nog meeviel :)
De hostel: Manhattan Appartments - East 73rd and York

Nog maar eens werd duidelijk dat een hostel niet hetzelfde is als een hotel :p
Verblijf betaald en onze koffers in onze kamer weest gooien. Eigenlijk konden we niet klagen, de voorgevel en de hal en de trappen zagen er veel erbarmelijker uit dan de kamer zelf. We moesten onze 4-persoonskamer (met gratis digitale tv!) delen met een (Zweeds?) koppeltje dat in een kamer van 2 naast ons sliep. We hadden wel gemeenschappelijke hal (met computer met gratis internet!), keuken en badkamer (+toilet). Ik kon niet wachten om de stad te gaan verkennen en had dan ook nog helemaal niets uitgepakt ofzo, gewoon koffer op mijn bed gegooid en terug vertrokken, voor een fikse wandeling :)

Toen we ten zuiden van Central Park waren, en de avond eigenlijk al gevallen was (in het donker worden veel zaken trouwens nog meer impressive, met alle lichtjes overal) na een, voor ons, lange dag (oa. ook door het tijdsverschil) moesten we nog avondeten zoeken. Nicolas had voor wat uitgebreide zelfgemaakte plannetjes gezorgd waardoor we toch onze avond al wat konden uitstippelen, maar hier stonden vooral drink-gelegenheden op en maar in mindere mate eet-gelegenheden (al zijn veel etablissementen in NYC wel beide :)).
Ineens zagen we iets interessant, en we kozen er voor om te eten in een typisch Amerikaans family-restaurant chain waarvan de naam rijmt op toeters :D
De typische oranje kleur was op een of andere manier uitnodigend toen we voorbijwandelden (zelf voor niet-Hollanders :p).
Amai! Heel veel en heel lekker! (En ook het eten was meer dan behoorlijk :p) Een aanrader vind ik :)

Hier ook onze eerste pitcher gedronken (iets wat je bij ons helemaal niet ziet; een 'vaas' met bier, waar je dan zelf je glazen mee kan uitschenken) en oa. de befaamde curly fries gegeten.

Daarna naar McGee's pub geweest, de bar waarop McLaren's uit de populaire serie How I Met Your Mother gebaseerd is. (Benedenverdieping was restaurant, bovenverdieping bar, in de serie hebben ze precies wat een mengeling van beide ruimtes gemaakt.) Boven stonden enkele vaste klanten te dartsen.

Aan de praat geraakt met de bartender (die er nog maar zijn 2e of 3e avond werkte, het was een Ier (of Schot?) die net in NYC komen wonen was, *jaloers* :p). Daarna nog wat gepraat met een typische Amerikaan van de west-kust, en tevens een fervent wielertoerist. Hij volgde graag de koers en de Tour de France zei hij, maar veel namen buiten Armstrong en Landis kende hij toch niet :p Toen ik zei dat ik van België was wist hij wel dat daar wat voorjaarsklassiekers gereden werden, maar dacht hij ook dat ik 'vlakbij' de Mont Ventoux woonde (wat toch wel bijna 1000km is voor ons, maar natuurlijk nog +- 7 keer dichter voor hem :)). Ik wist hem nog enkele weetjes te vertellen over de berg en het wielrennen in het algemeen, waarna we onze weg verderzetten.
Eens naar het befaamde Times Square gewandeld, en de sfeer opgesnoven. Het is net zoals je het op tv ziet :) Ongelofelijk gevoel vond ik :p Wij, in New York! Goddelijk :p

Nog een bezoekje gebracht aan het Hard Rock Café op Times Square, en daarna stilaan teruggekeerd naar de buurt van onze hostel.
Om de avond af te sluiten besloten we om daar nog eens te kijken wat er in de buurt van onze hostel te doen was op een doorsnee maandagavond. We vonden een café (Stumble Inn, toepasselijke naam :p) waar ze beer pong aan het spelen waren. We bleven wat kijken en sloten de avond af met wat pitchers.
Ik ontfutselde nog wat uitgaanstips aan de regulars voor de dag erna ("Piano's!"), en we vertrokken naar wat voor de komende dagen onze 'thuis' zou zijn.

dinsdag
Iets te lang geslapen (ergens wel verstaanbaar, met een lange vlucht achter de rug, en meer dan 26 uur wakker geweest), en tegen de middag vertrokken om een snel ontbijt binnen te spelen en dan de stad te verkennen. Jammer genoeg geen fantastisch weer, maar dat zou ons niet tegenhouden.
We wouden het zuiden van Manhatten zien, dus we zouden met de metro naar daar gaan. Toen we toch een metro-halte gevonden hadden en we goed en wel op de metro zaten (niet Ben zijn specialiteit om door die automaatjes te lopen :p) wisten we eigenlijk niet goed waar we er af moesten. Ik dacht dat het zoiezo wel een kwartiertje op de metro zou zijn, maar wist het eigenlijk verre van zeker. Na 5 minuten begon Cederik al half te panikeren en die dacht dat we veel te ver gingen zitten (Brooklyn of Jersey ofzo). Die wou zo snel mogelijk afstappen. Ik schudde van nee maar stapte toch maar mee af met de rest. Bleek dat we afgestapt waren aan Union Square. Ongeveer één derde van de afstand die we wouden doen. Zucht :p
Dan maar te voet de rest gedaan; heel Broadway afgewandeld, langs Ground Zero gepasseerd, outletstore Century 21 eens binnengesprongen, etc. Ondertussen ff geshopt en wat gegeten, en toen waren we eindelijk aan het zuiden, van waar we zicht hadden op het Statue of Liberty, en op de Brooklyn Bridge. Wat foto's gemaakt van het standbeeld en de brug, en een war-memorial daar in de buurt.

Dan wouden we eens op de Brooklyn Bridge gaan, maar je moest daar helemaal aan het begin op als voetganger, wat nog een heel eind wandelen was. Uiteindelijk toch eens op en af de brug geweest (tot aan de eerste peiler, was genoeg :p).
Ook nog ff geshopt op zoek naar gadgets, een pikant Mexicaans soepje gegeten, en eens rondgekeken in de Gap (kledij).
Nog ergens een grote pizza-slice binnengespeeld, en op termijn dan toch nog terug aan onze hostel geraakt, ff opgefrist en dan richting Piano's om uit te gaan.
Toen het daar wat aan het minderen was zochten we nog een andere bar in de buurt, en we kwamen uit op: The Fat Black Pussycat. Binnengegaan zag het er daar ook geheel leeg uit, maar toen we doorliepen zagen we een aanpalende ruimte, en daar was het blijkbaar karaoke, en zat er wel wat volk! Daar nog wat gezeten, gekeken en geluisterd. Er was een groepje vriendinnen (negerinnen) afwisselend aan het zingen (volgens mij de lokale BMI>35-club ofzo), sporadisch afgewisseld door een man die mij wat aan een kruising tussen Ne-Yo en Craig David deed denken (zong niet slecht trouwens), een blanke man op leeftijd wiens hobby karaoke was, en de uitbaatsters van de karaoke-bar zelf :) We wouden nog zelf zingen ook, maar enkel met ons alle4 samen, en Cederik zag het jammer genoeg niet zitten :p
Buiten daar dan nog een zalige hobo tegengekomen die ondertussen Ben zijn beste maat geworden is :D
De nacht dan maar afgesloten in een ander café met enkele mensen die we leren kennen hadden tijdens de karaoke, en toen we overal buitengegooid werden omdat ze wouden sluiten maar in ons bed gekropen, na een vermoeiende dag waarop we zeker meer dan 10 km gewandeld geslenterd hadden (lijkt als een marathon, voor ongeoefenden zoals ons :p), en het equivalent aan bier naar achter gekapt hadden ook. Heel plezante avond gehad (ondanks het relatief gering aantal mensen), en het was nog maar een doorsnee dinsdagavond. We keken al uit naar do-vr-za :)

woensdag
Voor de woensdag hadden we beslist om het weer af te wachten; goed weer = central park & een uitzicht over de stad, slecht weer = Intrepid & shoppen.
Het werd dus de laatste keuze :p De Intrepid (Sea-Air-Space museum) is een indrukwekkend vliegdekschip dat omgebouwd werd tot een soort 'museum'. Je kon het schip bezoeken, en allerlei vliegtuigen en helicopters stonden er te bezichtigen, samen met vanalles en nog wat.
Ook een te bezoeken onderzeër lag aangemeerd, en je kon door een Concorde-toestel wandelen. Beetje jammer van het weer maar toch leuke dingen gezien (onder andere een SR-71 "Blackbird" (deed mij denken aan Jetfire in Transformers: Revenge of the Fallen, indrukwekkend!).
Features aircraft carrier USS Intrepid, the British Airways Concorde, submarine USS Growler and over 25 aircraft.

Daarna opnieuw richting centrum gewandeld, met een bagel in de hand :p Gepasseerd aan Chrysler Building, en eens in de Grand Central Terminal binnengewandeld (waar enkele zwaar bewapende mannen in camouflage stonden, no idea why).


Daar in de buurt dan een Footlocker binnengestapt (Ben wou schoenen én sokken, aangezien die doorweekt waren :p). Nog enkele blocks rondgelopen, een burrito gegeten in Chipotle (Mexicaanse keten), en er vervolgens lang over gedaan om een vrije taxi te vinden die ons terug naar onze hostel kon brengen.
's Avonds was ik van plan om een Comedy Club te doen. Bij ons kom je dat niet echt tegen, terwijl je er in de grote Amerikaanse steden handenvol hebt.
Ik koos voor The Comedy Cellar, een van de bekendste van NYC (waar enkele heel beroemde komieken ook ooit nog begonnen zijn) (Also, some of the famous stars in stand-up occasionally stop by unannounced to try new material, including Dave Chappelle, Ray Romano, Chris Rock, Jerry Seinfeld, and Robin Williams. The New York Post regularly rates the Cellar as the best comedy club in New York.), in The Village, het uitgaansgebied van Manhattan. Om 22u onze plaatsjes gaan reserveren voor de show van 23u, en daarna in de buurt iets gaan zoeken enen te drinken.
Wa passeerden iets op de hoek van de straat, waar een rasta-neger ons wat probeerde binnen te lokken. Je kon echter niet naar binnen kijken ofzo, dus het was niet duidelijk wat het was. Gewoon een trappenhal die naar een donkere ruimte ondergronds ging, met allerlei rare posters aan de muur, en de benaming "Café Wha?".
We twijfelden eventjes maar besloten om toch door te gaan. Toen we echter vlak achter ons een handvol mensen zagen binnengaan besloten we om rechtsomkeer te maken en ook binnen te gaan :p We zouden er in elk geval al niet meer helemaal alleen staan ;D
Toegekomen beneden zag je dat er redelijk veel volk was, en we werden naar ons tafel geleid. Er was een bandje live muziek aan het spelen, and it was jammin'.
Echt super, we waren meteen verkocht. Ze speelden allerlei bekende covers (Dylan, Bob Marley, CCR, Aretha Franklin, ...), en het publiek deed gretig mee.
Het was er zo tof dat we om 22u55 zelf twijfelden of we wel naar de comedy club zouden gaan! Uiteindelijk dan toch beslist om te gaan, omdat het er anders misschien niet meer zou van komen voor de rest van ons verblijf in NYC.
We waren enkele minuutjes te laat waardoor we meteen een opmerking naar ons hoofd geslingerd kregen van de 'MC' in kwestie (die de show met de verschillende comedians aan elkaar praatte) :D (William Stephenson)
Vlug plaatsgenomen en een drankje besteld, en na een rake reply van mij (iets te raak in feite, nog geen geluk dat hij het niet goed gehoord had ;D) op een opmerking van de MC (hey, ik ging mij niet laten doen zoals die Duitser in het publiek :p) konden we naar de rest van de comedians beginnen kijken :p
Enkele namen/voorbeelden: Ahmed Ahmed (what a name xd), Rachel Feinstein (opvallend grappig, voor een vrouw te zijn :p), Mike Vecchione (als afsluiter, echt zalig! check wat filmpjes hier, en zie een voorbeeldje hieronder :p) etc.

Toch een paar keer goed moeten lachen :) Alleen lastig als je naar het toilet moet tijdens iemand bezig is aan zijn routine. Dan krijg je gegarandeerd een opmerking ^^
Echt goed geamuseerd. Dat wil ik meer doen, zo'n standup comedy shows.
Achteraf besloten we dan om terug te keren naar Café Wha? om te gaan kijken of het nog altijd de moeite was :)
And it was :p Echt super daar!

(Achteraf leerden we nog dat dat eigenlijk een heel bekend café is, waar enkele grote namen ook ooit hun carriere begonnen zijn (Bob Dylan etc.)! (From Wikipedia: Cafe Wha? is a club in Greenwich Village in Manhattan, New York City that has been home to various musicians and comedians. Bob Dylan, Jimi Hendrix, Bruce Springsteen, The Velvet Underground, Cat Mother & the All Night Newsboys, Kool and the Gang, Peter, Paul & Mary, Woody Allen, Lenny Bruce, Joan Rivers, Bill Cosby, Richard Pryor, Jimmy 'G-Spot' Gardner and many others all began their careers at the Wha?, according to the official Cafe Wha? web page.) Niemand van ons kende het op voorhand, maar ondertussen toch hier en daar al teruggezien in rock-documentaires etc. Blijkbaar een waar fenomeen in NYC, en heel populair, zowel onder locals als toeristen.)
De avond dan uiteindelijk nog afgesloten in een café'tje er niet ver van, waar onder andere ook een tafelvoetbaltafel (is dat een woord? :p) stond (foosball). Eventjes gespeeld, maar niet echt te vergelijken met de kickers die we hier kennen, dus ook niet evident om wat deftige moves boven te halen (al lukte het na een tijdje in zekere mate toch wel :p).
Toen ik toch kon overtuigd worden om in m'n bed te gaan kruipen, dat ook gedaan, met het gevoel van een super avond achter de rug te hebben :)

donderdag
Opvallend mooi weer, dus na onze ontbijt-smoothie besloten om een mooi uitzicht te gaan doen. Dé 2 opties in NYC zijn Empire State Building en Top Of The Rocks (Rockefeller Center, misschien ook bekend van de serie "30 Rock"). Het eerste is nog iets hoger en is veel bekender, maar is ook net iets duurder en trekt veel meer volk waardoor de wachttijden soms groot zijn. We kozen dus voor het tweede. Alles ging vrij vlot, en met de lift waren we in 1 2 3 boven.

Boven wat rondgelopen op de verschillende decks. Blijkbaar (achteraf gelezen) mag je normaal maar een kwartiertje boven blijven maar wij hebben daar zeker 3 kwartier rondgelopen denk ik. Fantastisch uitzicht over de stad, en de mensen op de grond zijn als mieren, en de yellow cabs als speelgoedautootjes. Voor het eerst ook een duidelijk beeld gekregen van Central Park, het immense park op Manhattan, waar we later op de dag eens zouden door wandelen in het zonnetje. Nog even gewillige fotograaf gespeeld voor enkele toeristen, en terug naar beneden.

Eventjes staan kijken naar de alombekende ice rink voor het gebouw, en daarna dan 5th Avenue (dé winkelstraat van NYC (of van de wereld, if you will) (From Wikipedia: one of the premier shopping streets in the world)) een groot stuk afgewandeld en hier en daar eens een winkel binnengestapt, en ondertussen nog wat lokale specialiteiten geproefd (pretzel, honey roasted peanuts, ...).
Alle grote merken zijn vertegenwoordigd op 5th Ave (Gucci, Prada, ...), en vaak met een soort bodyguard voor de deur. Sommige winkels hadden zelf live modellen in de deuropening staan (zowel mannen als vrouwen) (Abercrombie & Fitch bijvoorbeeld). Zoiets had ik in elk geval nog nooit eerder gezien.

Ook de Apple Store zijn we eens binnengeweest. Ziet er speciaal uit, maar voor de rest vond ik het maar redelijk overrated. Ik ben zoiezo niet echt voor Apple, en de 4000 verschillende kleurtjes van iPods vind ik nu ook niet zozeer de moeite om te gaan bewoderen. Nog eventjes de 24" Mac getest, en terug weg. Buiten wat verpoosd op een pleintje in het zonnetje, en daar dan ook een "I (l) NYC" t-shirt gekocht (een hebbeding dat zowat iedereen meebrengt uit NYC).
De straat overgestoken en we wandelen Central Park binnen. Daar kruis ik iemand; Hugh Grant!

NYC is de populairste/bekendste stad ter wereld, en het is logisch dat daar heel wat celebrities werken en wonen, of gewoon rondlopen. Ik hoopte er natuurlijk wat (of toch op z'n minst één) te zien gedurende mijn week daar, en bij deze (de reis zat er al half op) was het eindelijk gelukt. Oprdacht geslaagd :p Jammer genoeg hebben Nicolas en Cederik hem niet gezien (zij liepen 50 meter voorop), en Ben, die naast mij liep, had hem niet herkend :p Ik ben zeker dat het hem was. Ik had hem heel duidelijk in z'n gezicht kunnen zien (hij kruiste mij op de sidewalk), en het volk dat voor en achter ons liep was er ook over aan het konkelfoezen, en even later zag ik nog 2 vrouwen naar hem gaan om een handtekening.
Voor de rest wel al een handvol limousines met getinte ruiten zien passeren, maar daarvan weet je natuurlijk nooit wie er in zit.

Nog wat staan kijken aan de ice rink in Central Park, en dan doorgewandeld, over de aankomst van de NYC marathon (die de komende zondag gelopen zou worden). Er waren al heel wat mensen aan het oefenen en verkennen.

Doorgewandeld tot de Strawberry Fields gedenkplaat, en langs het National Museum of History (waar de films met Ben Stiller zich ook afspelen) teruggekeerd naar de buurt van onze hostel, waar we nog een heel avontuur beleefden toen we besloten om sushi te eten :p

We hadden het gevoel dat we lang in Central Park gelopen hebben, maar eigenlijk hebben we nog geen 3e van het park gezien. Immens groot is dat :)
's Avond dan besloten om een speciale club te doen (na lang twijfelen welke!), en daar toegekomen (rond 22u) was het daar blijkbaar toevallig juist Halloween party die avond. Echt zalige club! Zullen we nooit vergeten denk ik :) Er is echter zodanig veel te zien in NYC dat niet iedereen de hele avond op dezelfde plaats wou blijven, dus rond middernacht verkastten we. Onze taxichauffeur van dienst zei ook dat we uit een van de betere clubs kwamen, en wij gingen volmondig akkoord. Opnieuw naar The Village, en daar ook per toeval op een club gestoten waar je geen entree (cover charge) moest betalen de donderdag, dus we gingen eens binnen. Een soort R&B, afgewisseld met pop/rock, en blijkbaar vooral the place to be voor de Asians. Jammer genoeg niet heel veel volk, maar wel ook plezant. Later op de avond dan weer terug naar Off The Wagon, afgewisseld met Café Wha?, uit heimwee naar de dag ervoor. Opnieuw ons heel goed geamuseerd daar, de house band speelt (en zingt) er fantastisch (met enkele nieuwe gezichten tov. de dag eerder).
Onze taxichauffeur was een vrij jonge gast, en ik merkte dat hij zachtjes naar oldskool hiphop zat te luisteren, en wat zat mee te doen. Het stond niet luid, om de klanten niet te storen waarschijnlijk. Ik hem maar de opdracht gegeven om het een pak luider te zetten, en ik vroeg naar wat hij zoal luisterde. Uiteindelijk zitten meezingen met de radio, samen met hem :D De eerste songs van Will Smith, Lil' Kim, Lords of the Underground, ... Subliem ^^
Opnieuw een zalige avond beleefd :) Jammer dat er altijd een einde aan moet komen :p

vrijdag
We hadden de dagen voorheen al wat winkels in- en uitgelopen, maar eigenlijk bijna nog niets gekocht. Het weer was maar zozo, dus we besloten om er een rasechte shopping-namiddag van te maken (met 4 gasten, ge zou u voor minder gay voelen :p).
Na het opstaan eerst een wandelingetje gemaakt waar we nog niet eerder gelopen hadden, en daarna besloten we om onze shopping-spree te starten in Century 21, de outlet store. Zoiezo al heel goedkoop, en door de wisselkoers pas helemaal koopjes daar! Alleen jammer dat het er zo druk is. Onze magen gevuld met een Burger King Whopper in de buurt, en daarna nog wat gewandeld langs het water (Hudson River) vooraleer de taxi te nemen naar Madison Square Garden.

Het was ondertussen al avond geworden, en er was heel wat volk op baan. We rustten eventjes uit voor het immense post-gebouw, en gingen vervolgens eens een kijkje nemen in Madison Square Garden. Ver raakten we echter niet, want er was controle wanneer je het gebouw verder wou ingaan. Meteen werd ook de reden van de drukte duidelijk: Rock & Roll Hall Of Fame; 25th anniversary. Optredens van U2, Aretha Franklin, Metallica, ...
We hadden het enkele weken voordien tegengekomen op Internet, maar het was toen reeds uitverkocht (nochtans dure tickets :p), dus verder niet zo veel aandacht meer aan besteed. Jammer dat we die show niet konden bijwonen! Bleek achteraf een top show te zijn. Niet aan te doen natuurlijk :)
Dan maar een vervolg gebreid aan onze shopping-dag (geen probleem, want alle winkels zijn open tot 22u of later).
We gingen binnen bij Macy's; hét shoppingcenter van NYC bij uitstek. Immens groot, een 8-tal verdiepingen, alles wat je je maar kon inbeelden (vooral dan qua kleding en parfum in elk geval). Het zou mij niet verwonderen moest hier al menig vrouwmens flauwgevallen zijn :p
Vanop Wikipedia: De bekendste Macy's winkel bevindt zich aan de Herald Square, New York City. Deze winkel is volgens het Guinness Book of Records het grootste warenhuis ter wereld met een oppervlakte van 198.500 m².
Alle merken die je je kan inbeelden waren er vertegenwoordigd, en natuurlijk ook de typisch Amerikaanse merken, zelf die van de hiphoppers (Sean John, Rocawear, ...). Hier en daar iets kleins gekocht, en dan weer buitengeslenterd (na een ietwat verkwikkend Ben & Jerry's ijsje). Toen nog een heel deftige schoenwinkel tegengekomen (vond ik) (Skechers, waar we uiteindelijk (vooral dankzij de heel vriendelijke verkoper!) pas om 22u15 (eigenlijk pas na sluitingstijd, maar dat was geen probleem!) buitenkwamen. Ze hanteerden blijkbaar een ietwat raar systeem bij het verkopen, waardoor het niet gelijk was bij welke verkoper, en we alles samen moesten betalen ipv. elk apart, maar dit volledig ter zijde.
Een taxi gezocht waar we inkonden met al ons zakken, en die bracht ons eindelijk terug naar onze hostel. Ik voelde me toch even als een fashionista uit Sex And The City ofzo, met al die shoppingbags rondom mij. Schaamtelijk eigenlijk :p
Eventjes opgefrist, en meteen weer vertrokken (al zag niet iedereen dat even goed zitten denk ik :p) om uit te gaan.
Terug naar The Village! Het weekend was begonnen! Begonnen in Off The Wagon (zowel boven als beneden gestaan), maar het werd al snel duidelijk dat niet iedereen onze shopping-spree even goed verteerd had, en de fut/sfeer er wat uit was. Ik had belange geen zin om op een vrijdagavond rustig neer te zitten en niets te doen, en besloot om op mijn eentje de beentjes te gaan strekken in the big city.
Ik bleef in The Village en verkende daar enkele andere café's, maar op de meeste plaatsen was het vrij rustig, tot mijn verwondering. Ergens Jello-shots staan drinken/eten/slikken/likken/zuigen (wat doe je daar eigenlijk mee :p) met een Aziatisch opdiensterke die ze moeilijk aan de man kreeg (zelf niet aan de bende Aziaten die daar zat :p), en daar was de muziek toch redelijk goed (ik had eventjes genoeg van Sex On Fire en al die zever zoals in Off The Wagon die avond), en daarna mijn compagnie terug tegengekomen op straat.
Het was ondertussen bijna 3u30, en we mochten blijkbaar geen enkele café nog binnen, omdat ze "bijna" gingen sluiten (4u is het officiële uur waarop alle café's moeten sluiten in NYC). Zelf "allee nog eentje" en allerlei varianten daarop hielpen niet.
We vonden echt niets meer om nog binnen te gaan, maar ik zat scheel van de dorst. Dan maar besloten om in een nachtwinkel een good old six-pack te halen, en die op een bankje in een park uit te drinken (wat eigenlijk ook niet mag daar, maar het kon mij niet te veel meer schelen toen). Het was ondertussen beginnen regenen ook, en ik heb me zelden zo zielig gevoeld op een vrijdagnacht om 4u :p Avondje in mineur dus, wat ik ab-so-luut de dag erna niet opnieuw zou tegenkomen. We namen de taxi naar de hostel, ik deed nog een filosofisch wandelingetje langs het water (East River), en kroop rond 6u15 dan toch maar eens m'n bed in. Ik had ondertussen besloten dat ik zaterdagavond in elk geval niet naar de 'uitgaansbuurt' The Village wou teruggaan. We hadden daar nu al genoeg gezeten, en de vrijdag was wat een tegenvaller geweest. Het was er de zaterdagavond wel nog de beroemde Halloween parade, maar ik had geen zin in zo'n massa volk, en al zeker niet als het slecht weer zou zijn. Bovendien hadden enkele locals ons al toevertrouwd dat het eigenlijk een overrated boeltje is :p We hadden de hele week al overal Halloween-decorations (pompoenen, skeletten, kettingen...) gezien, en waren de donderdag en de vrijdag al redelijk wat mensen in allerlei gekke kostuums tegengekomen (waaronder 1 kerel die zich verkleed had als Alan uit The Hangover, compleet met Carlos :D (zie links op de foto) Respect!

), dus ik had eigenlijk al genoeg Halloween gezien, en de parade interesseerde me dan ook minder. En ik denk trouwens dat Cederik ook geen vrouwen verkleed als piraat meer wou tegenkomen, veel te gevaarlijk met zo'n zwaard :p

zaterdag
Opnieuw een mooi zonnetje gezien bij het opentrekken van de gordijnen. Het was zelf behoorlijk warm, en je kon je jas gerust thuis laten. We vertrokken richting "The High Line".

Hoopten we althans, want de taxichauffeur had daar nog nooit van gehoord.
Blijkbaar noemen ze het daar meestal anders. Het gaat om een oude spoorweg, 10 meter boven de grond. Nu die al een hele tijd niet meer gebruikt wordt is hij omgetoverd tot een soort wandelpark, langs de sporen. Dat was in elk geval makkelijker en goedkoper dan de hele constructie af te breken :) Na een amusant gesprekje met de taxichauffeur (die vooral strijk lag met zijn eigen lollen) aangekomen, en onze wandeling begonnen. Heel wat rustpauzes ingelast :) Best wel leuk, dat park. In het midden van een drukke stad, maar je wandelt rustig boven alle verkeer uit. Lekker relaxt in het zonnetje, heel wat gezinnen met kindjes etc. Ideaal voor een lazy afternoon :p
Door wat buurten gewandeld die we nog niet gedaan hadden (nog iemand tegengekomen die zich verkleed had als wc-kotje, hilarisch :p), en zo ook eens door Chinatown en Little Italy gelopen :)
Uiteindelijk terug naar Times Square geweest tegen de vooravond, omdat we nog op souvenir-hunt moesten.
Eens rondgekeken in een ijshockey (NFL) winkel, de ESPN shop, en dan binnengestapt in 'Toys R Us', de bekendste en grootste speelgoedwinkelketen van de USA.
Grote winkel, en je kan er zowat alles kopen aan speelgoed wat je je maar kan inbeelden. Voor elk wat wils.
Er stond zelf een echt reuzenrad in de winkel, een dinosaurus, enkele grote bekende figuren en geboouwen in Lego (King Kong, Empire State Building). Indrukwekkend :) (enkele foto's op Google)
Er lopen ook mensen rond om dingen te demonstreren etc.
Uiteindelijk dan ook nog naar een typisch klein souvenierwinkeltje geweest, vlak naast het Ripley's Believe it or not 'museum' (wat te kostelijk was voor wat het er maar uit zag).
We twijfelden nog om eventueel een musical te doen op Broadway, waarvan er allerlei affiches hangen op Times Square (en je kon er ook tickets kopen), maar het paste niet echt meer in ons schema. Was nochtans iets dat ik ook graag nog eens zou gedaan hebben, maar dat zal voor een volgend NYC-bezoek zijn...
Toen we wat verder liepen op Times Square zagen we een limo staan met de deuren open, maar er zat niemand meer in. Toch eens mijn hoofd binnengestoken. Sjieke limo in elk geval :p
Ineens hoorden we dan een immens gebrul aan de overkant van het straat. Ben had het onmiddellijk door; het waren de gasten van American Chopper (het TV programma over Orange County Choppers...) die vertrokken, en elk op een dikke vette chopper scheurden ze over Times Square :p
Toch min of meer opnieuw een celebrity gespot hier dus :)
Ineens kwam er een vriendelijke neger naar ons die reclame maakte voor een comedy club (Comic Strip), en dan nog een vlak bij onze hostel. We hadden al een comedy club gedaan (woensdagavond), maar dat was goed meegevallen en ik zou dat gerust nog eens willen doen. Probleem was natuurlijk dat het al onze laatste avond was, en we ook nog eens goed wouden uitgaan.
Als we tickets kochten kregen we bovendien nog bonnetjes voor heel wat gratis drank in een café een eind verder. Na wat gehaggle (vriendelijke gast btw, en de eerste deze week die echt iets wist over België en Brussel) nog wat van de prijs kunnen afdoen, en extra bonnetjes gekregen. We zouden het café nog eens bezoeken, maar we waren nog niet zeker of we nog naar de Comic Strip zouden gaan.

Eerst verdergewandeld tot aan de Radio City Music Hall; een bekende plaats waar optredens gegeven worden. En ik wou eens van dichtbij bekijken waar Taylor Swift juist gelopen had in haar clipje op de MTV VMA's :p (zie hier)

Jammer genoeg geen Taylor Swift of andere celebrities te zien, dus vrij snel weer verdergewandeld, terwijl we de Empire State Building van kleur zagen veranderen :)
Op weg naar het café waar we bonnetjes voor hadden :p Daar dan gegeten en meer gratis gedronken dan wat we betaald hadden voor onze tickets voor Comic Strip op Times Square (gratis pitchers, etc.) :p
We waren er juist op het goede moment, want toen we nog maar binnen waren begon het ineens ferm te regenen en waaien, en aangezien we geen jas bij hadden... :) We zagen buiten halloweenversieringen passeren, samen met mensen met half weggewaaide halloweenkostuums :p
Terug naar de hostel om op te frissen. Het was zaterdagavond dus we wouden eens een discotheek doen. De Vudu Lounge was dicht bij onze hostel, en we gingen dus naar daar. Het was wel nog maar 22u45 dus mss nog wat te vroeg om binnen te gaan. Toen we passeerden zagen we heel wat jong en hip volk buiten staan, dus we dachten dat het wel in orde zou komen. Eerst eventjes gaan kijken naar Comic Strip (de comedy club waar we tickets voor hadden gekocht), maar uiteindelijk besloten om het toch niet te doen (dus: als iemand nog voor juni naar NYC gaat, laat het mij weten! ik bezorg je gratis Comic Strip tickets!), en dan maar gaan opwarmen in een café in de buurt (Brady's Bar), waar redelijk wat volk verzameld was om naar de thuiswedstrijd van de Yankees te kijken op de tv-schermen die er hangen. Daar wat staan opwarmen, eventjes gedartst, etc. Elke keer de Yankees scoorden juichte iedereen in het café. Het duurde niet lang of we begonnen helemaal mee te doen :D Toen ze wonnen gaf de cafébaas zelf gratis drank weg enzo. Baseball is een sport die echt wel leeft daar :p
Dan naar de Vudu Lounge getrokken, en onmiddellijk aangeschoven om binnen te gaan. Ineens beetje lawaai achter ons, ik kijk om, en ik zie 4 van die typische negers met meer metaal rond hun nek dan mijn fiets. Vlug maar weer voor mij gekeken :p
Binnengekomen ziet het er letterlijk zwart van het volk ;D Zalig. Wat miserie om ons vest kwijt te raken (een vestiaire kennen ze daar al niet), maar uiteindelijk toch een goed plaatsje gevonden. De hele avond R&B en hiphop. Echt zalig. We waren (op 1 man van middelbare leeftijd na) zowat de enige blanken binnen ;D Aanvankelijk werd je hier en daar misschien wat scheef bekeken, maar eens ze zagen dat je begon mee te doen met de muziek enzo werd je precies wel 'aanvaard'. Zalige avond gehad daar, met -wat mij betreft- zalige muziek. Vooral de Michael Jackson mix viel in de smaak, zelf bij Ben (die toevallig toepasselijk gekleed was die avond :p). Volledig losgaan dus ^^ Nog een soort 'Miss Vudu Lounge' (lawaai van het publiek koos de winnaar...) meegemaakt (toch ff raar als je op een bepaald moment als enige lawaai maakt en 3 kwart van de negers rondom u ineens naar u kijkt :D), en uiteindelijk een stuk in de nacht vertrokken. We wouden nog belange niet naar huis, dus nog wat staan namijmeren in de regen alvorens naar de hostel te gaan. Dan nog inventief moeten zijn en inbreken in onze eigen hostel (danku Ben :p) omdat 'iemand' de deur niet opengelaten had (wat we hem nochtans opgedragen hadden :p).
Toch weer een zalige avond gehad, en wat mij betreft de ideale afsluiter van een weekje uitgaan in NYC :)

zondag
De zondag viel er jammer genoeg niet veel meer te doen. Ietwat uitgeslapen, koffers gemaakt en kamer opgeruimd. Uitgecheckt en koffers nog eventjes beveiligd kunnen achterlaten, en we trokken nog even de stad in. Vandaag werd de NYC Marathon gelopen, en die passeerde op amper 2 blocks van onze hostel. De weg stond er afgezet en we konden het marathon-parcours niet eenvoudig oversteken. Op verschillende plaatsen wat staan kijken langs de kant, en de lopers wat aangemoedigd. Alle soorten mensen, allerlei nationaliteiten, geoefenden en amateurs, ... echt niet te geloven. Aan de overkant van de baan stond ergens een Belgische delegatie supporters :) We hebben er uren gestaan, en de lopers bleven maar komen.

Echt waanzinnig hoeveel volk er daar aan deelneemt. Ik denk dat ik nog nooit zoveel mensen gezien heb op 1 namiddag tijd :)
Enkele fun facts, achteraf gelezen:

43,741 runners competed in the 2009 ING New York City Marathon
2:09:15 Keflezighis time as he became the first American man to win since 1982
2:28:52 Tulus time as she became the first Ethiopian to win the NYC Marathon
11,410 pounds of ice were at the ready at marathon medical stations
(more).
Nog een kort ommetje gewandeld (voeten waren echt kapot ondertussen), en dan de taxi in, richting JFK.

Nog een heel avontuur met onze cab-driver, aangezien de helft van Manhattan afgezet was omwille van de marathon. Gelukkig liet hij de race-piloot in zich wat naar bovenkomen, en raakten we via een ommetje door The Bronx (en dat hadden we dan ook weer eens gezien, veilig vanuit de taxi :p) vrij vlot aan onze terminal. Daar bleek dan nog dat onze vlucht overboekt was, en dat we zonder een grote meerkost konden beslissen om een vlucht later te nemen en dus nog wat in the Big Apple te blijven. De verleiding was groot, maar we besloten om toch maar terug te keren naar ons belgenlandje.
Op het vliegtuig wel weer niets geslapen, en maandagmiddag in België was ik dan ook kapot (vooral toen we bij de Chinees in Zomergem zaten te lunchen :p). Al kan de uitgebreide aperitief bij Nicolas op maandagochtend daar ook nog iets mee te zien hebben :p


De reis zat er op :(
Achteraf eigenlijk wat in een 'zwart gat' gevallen wanneer je weer in de dagelijkse sleur belandt. Ik had/heb echt heimwee naar NYC. Een week die ik nooit zal vergeten, en een stad waar ik gerust zou in kunnen leven. Magistraal allemaal :) Ik ben in elk geval verkocht... It's only a matter of time before we go back :)
Het doet soms pijn als je Jay-Z met Empire State Of Mind hoort, of als je leest of hoort of ziet dat er weer iets te doen is in NYC of op Times Square. Als je er op begint te letten komt het echt vaak in de media :)



Nog wat lijstjes;


Enkele typische dingen die we bezocht hebben, of toch bewust naartoe geweest zijn:

• Intrepid (vliegdekschip/museum)
• Rockefeller Center (iets kleiner, maar goedkoper en minder druk dan Empire State Building)
• Brooklyn Bridge
• Times Square
• The High Line (wandelpark op 10 meter hoogte)
• Grand Central Terminal (station)
• Central Park
• Broadway
• Fifth Avenue
• Ground Zero (niet veel te zien eigenlijk nu)
• Madison Square Garden (optredens en sport-evenementen)
• Century 21 (outlet shopping store)
• Macy's (shopping store)
• Hard Rock Café New York
• ...

En gezien van op afstand:

• Statue of Liberty
• Empire State Building
• ...

Als ik op reis ben is het voor mij persoonlijk belangrijk om enkele lokale specialiteiten te proberen. Ik vind niet dat je naar de andere kant van de wereld moet reizen om daar dan biefstuk-friet te gaan bestellen en een Stella te drinken. Zeker NYC en algemener USA heeft heel wat specifieke dingen te bieden die je bij ons (haast) niet tegenkomt, en dan heb ik het in eerste instantie over eten en drinken. Vele dingen ken ik wel van te zien in films en series, maar daarmee heb je ze natuurlijk zelf nog niet geprobeerd. Op Oreo's na (kan je kopen in Delhaize) had ik eigenlijk bij mijn weten nog nooit echt iets typisch van daar geproefd, dus was dit reisje de uitgelezen kans om dat wel eens te doen :)
Niet alles was geheel onbekend, maar sommige dingen worden gewoon op een andere manier opgevat daar, of zijn veel frequenter aanwezig...
Tasted:

• Skittles (zoals M&Ms, maar dan snoepjes ipv. chocolade)
• Mtn Dew (frisdrank, beetje tussen Sprite en Canada Dry)
• Schnapple (fruitsap)
• Gatorade (sportdrank/frisdrank)
• Welch (frisdrank met druivensmaak)
• honey roasted peanuts (NYC specaliteit om langs straat te kopen)
• pretzel (NYC specaliteit om langs straat te kopen)
• typische kleine hot dog (in Central Park) (NYC specaliteit)
• smoothies (ideaal als licht ontbijt)
• pizza slice (NYC specaliteit)
• bagel (NYC specaliteit)
• pitchers (bier)
• curly fries
• minestrone soup
• Ben & Jerry's (ijs, bestaat bij ons ook wel al tegenwoordig)
• sushi (niet echt specialiteit maar wel heel populair in NYC)
• coalsla (koolsla, side-dish)
• Burger King
• Jello shots (alcohol in pudding vorm)
• Hooters
• Coors Light (bier)
• Chipotle (Mexicaans): burrito
• ...

In het algemeen zijn er toch wel enkele dingen die het opmerken waard zijn vond ik, en vaak staan die in contrast met wat wij hier gewoon zijn.
Bevindingen:

• Manhattan is eigenlijk zodanig groot dat alles vrij snel vrij ver lijkt is :p
  Door onze vrij goed gelegen locatie konden we toch nog vrij snel alles bereiken met taxi en metro, en vielen de vervoerskosten ter plaatse nog vrij goed mee.
• Ik denk dat je als blanke man gewoon niet mag solliciteren als cab driver daar :p
• Ik snap waarom NYC het mekka voor de shopaholics genoemd wordt.
• De Metro nemen in NYC is een ervaring apart; altijd wat te zien en te doen. Ideaal voor de noord-zuid verbindingen op Manhattan, en zo goed als het enige transportmiddel dat New-Yorkers gebruiken voor hun daily commute.
• Het is echt zoals op TV: meer taxi's dan andere auto's! Je denkt dat het dan niet moeilijk kan zijn om een te vinden, maar op drukke momenten (bv. op spitsuur, van het centrum naar daarbuiten) zijn zo goed als alle taxi's bezet! Indrukwekkend, die hele meute yellow cabs.
• Beer Pong is blijkbaar een heel populaire café-sport daar. Een pool-tafel ben ik niet eens tegengekomen denk ik, en maar op 1 plaats een kicker (of toch iets wat moet doorgaan als tafelvoetbal (daar foosball genaamd)). Bijna elke 'gewone' studentencafé had één of meerdere beerpong tafels.
• Ongelofelijk hoe iedereen de hele tijd honkt met zijn wagen. Ook de taxichauffeurs doen hier gretig aan mee. Het is nooit stil in de stad, overal toeters en sirenes. Best vervelend als je er op let, wanneer je door de stad wandelt, maar je wordt het ook vrij snel gewoon.
• Het feit dat er in NYC nergens binnen gerookt mag worden is echt een verademing! Niet normaal. Om die reden alleen al zou je daar willen blijven. Geeft een hele extra dimensie aan uitgaan, en maakt het een geheel andere ervaring.
• Jaywalking is heel gewoon daar. De locals wachten nooit voor het groene (eigenlijk witte :p) licht. Na enkele dagen waren we dan ook al heel bedreven geworden in het jaywalken :p (al dreef ik het op gegeven moment mss net iets te ver door halverwege een block een drukke straat over te steken :p (oversteekplaatsen zijn er enkel op de kruispunten tussen de blocks))
• De gunstige koers van de USD tov. de EUR maakt sommige dingen heel goedkoop.
• Bijna elke café of restaurant heeft een hele reeks flatscreen TV's aan de muur hangen, met daarop bijna altijd sport te zien (vooral baseball en NFL). Niet één tv, maar in een ruimte van pakweg 10 op 20 meter zijn dat gemiddeld op zijn minst 8 tv's. Toch wat bizar vind ik, en compleet overbodig -en soms zelf storend, want je wordt er zoiezo ietwat door afgeleid- als je aan het uitgaan bent, waar de muziek, de sfeer, en het gezelschap de hoofdrol zouden moeten spelen.
• Bijna iedereen drinkt bier! Vaak pitchers, maar ook geregeld bier uit een flesje (Corona, Budweiser, of zelf Coors etc.). Zelf meisjes zag ik heel vaak met bier, en af en toe eens een cocktail of een wit wijntje. Ik heb er zo goed als niemand ooit cola of water zien drinken, zelf de meisjes niet. Mixed drinks zoals Bacardi-Cola of Vodka-Red Bull die hier zo populair zijn zie je daar ook nagenoeg niet. Shots worden er dan wel weer geregeld besteld, in allerlei soorten, maar aangezien dat op is na 1 slok kan je dat misschien niet echt 'drinken' noemen. Wordt ook eerder als tussendoortje gedronken daar.
• ...

Ik heb dit verslag eigenlijk ook grotendeels voor mijzelf getypt. Ik denk niet dat veel mensen (op mijn metgezellen na misschien :p) veel behoefte hebben aan de volledige tekst die hier staat, al is het misschien eens leuk om lezen.
Ik vergeet ongetwijfeld heel wat details, maar het is zoiezo ook gewoon een onmogelijke opgave om de ervaring van een weekje NYC zomaar neer te schrijven.
Iemand zei me ooit: Mensen vragen mij altijd wat er zo speciaal is aan NYC, maar de magie die de stad heeft kan je niet overbrengen aan iemand zonder dat die er zelf geweest is.
Ik kan dat enkel bevestigen :)

Je moet er dus eigenlijk geweest zijn om alles te vatten, en ik kan dat dan ook alleen maar aanraden. Je zal er geen spijt van hebben! Magische stad, hét centrum van de wereld. Ik kom er zeker en vast nog terug!


P.S.: Zoals ergens in de tekst gezegd; moest je van plan zijn om nog voor de zomer een reisje naar NYC te doen, laat het mij gerust weten. We hebben nog de tickets voor Comic Strip (comedy club) die we gekocht maar niet gebruikt hebben, en die zijn nog geldig tot juni! Je krijgt ze als je ze wil :)


Voor nog meer details; google gerust de namen van de café's / bezienswaardigheden etc. die ik hierboven opgenoemd heb, of vraag maar in de comments :)