Zoals ook hier vermeld loopt er deze zomer op JPR een 'zomersprintkampioenschap'; 4 wedstrijden (waarbij er 3 meetellen voor het klassement) van een uur, met als belangrijkste nieuwigheid dat er aan een minimumgewicht van 75kg voldaan moet worden.
De eerste manche van dit kampioenschap moest ik sowieso missen (op reis), en de 4e misschien ook. Ik kon dus al niet echt meer rekenen op een schrapresultaat, en wist nog niet zeker of ik voor het klassement zou trachten te gaan, aangezien ik het in het verleden ook al soms lastig gehad heb om een uur aan een stuk te rijden.
Ik deed deze race mee vooral om eens te zien waar ik stond wanneer er op gewicht gereden moet worden, en als training naar later toe (Belkart, najaar op JPR, FKI races,...).
We kwamen met 17 piloten aan de start, waarbij ook 3 'nieuwelingen' die de race wouden meedoen omdat ze geen uur wouden wachten om een gewone heat te rijden.
Mijn eigen bladlood was net niet voldoende, en ik moest aanvullen met lood dat ze nog op JPR hadden liggen. Dit was echter maar een vrij 'lomp' pak lood, en ik wist niet goed waar ik het zou plaatsen...
Ik puzzelde m'n stoeltje op één of andere manier vol met lood, en begon zo aan de qualify. Ik deed m'n best om enkele hotlaps te rijden, en met het kartje dat ik gekregen had leek dat nog vrij goed te lukken.
Na de 10 minuten qualify bleek ik zowaar de 2e snelste tijd gereden te hebben, vlak achter Jerry. Ik was echter al pompaf, en had behoorlijk wat pijn in de bovenkant van m'n rug (die steeds tegen de rand van het stoeltje 'sloeg').
Ik werd op de grid gesteld als 3e (achter Jerry en Eric), en ook al had ik mijzelf als 2e zien staan op het scherm stelde ik er mij niet veel vragen bij.
Ik was natuurlijk blij met mijn positie, en had vooraf niet verwacht dat ik zo ver vooraan zou mogen starten. Ook Jerry en Eric en nog enkele anderen leken duidelijk verbaasd en onder de indruk dat ik de 2e tijd gereden had, en moesten dus ook wel erkennen dat mijn goede prestaties in het verleden niet enkel aan mijn 'lichtgewicht' lagen. Iets waar ik op zich al blij voor was :)
Vlak voor de start bleek mijn startpositie toch inderdaad een vergissing van de marshall te zijn, en ik werd gewisseld met P2 (Eric), waar ik moest staan :)
De start werd gegeven, en vrijwel meteen bleek Jerry een heel stuk sneller te zijn dan mij, en ik moest hem geleidelijk aan laten gaan. Ik was echter ook sneller dan Eric achter mij, en kon ook een gaatje uitbouwen, en reed dus op een comfortabele 2e positie.
'Comfortabel' had ik het echter niet; ik zat echt niet goed in m'n kart en m'n bovenrug voelde in de bochten alsof er iemand continu met een baseball bat zat op te slaan.
We naderden halverwege race, en ik merkte dat ik meer met m'n rug bezig was dan met het rijden op zich, en mijn rondetijden werden heel geleidelijk aan trager en trager. Elke ronde leek een eeuwigheid te duren met de pijn in m'n bovenrug, en ik kon enkel maar hopen dat de race snel gedaan zou zijn.
Ik beet serieus op m'n tanden en probeerde er nog enkele rondjes alles uit te persen. Ik slaagde er in mijn rondetijden weer wat te doen zakken, maar daarna was de kous zo goed als af...
Ik wou weten hoe lang de wedstrijd nog duurde, en dus hoe lang ik het nog zou moeten uithouden. Ik wou teken doen naar Stefano in de pitlane om dit te vragen, maar hij zag het niet. Na een 4-tal rondes zag hij dan toch mij dringende vraag, en hij antwoordde met een teken van 7 vingers, waaruit ik dacht af te leiden dat het nog 7 minuten wedstrijd was, iets wat mij heel plausibel leek.
Ik beet door, om de ronde daarna geheel ontnuchterd te worden door een marshall die een bordje met "20" toonde. Of dit nu 20 minuten of 20 ronden was, sowieso veel langer dan de 7 minuten die ik in gedachten had!
Jerry had ondertussen al een 15 seconden voorsprong op mij genomen, en achter mij kwamen onder andere Jochen (die ook heel goed vooruitging, maar jammer genoeg weeral een mindere qualify gereden had) geleidelijk aan aanzetten...
Tijdens m'n obligate pitstop raakte ik al moeilijk uit en terug in m'n kart, ik voelde niets anders meer dan m'n rug. Ik kon belange geen 100% meer geven, en reed kalmpjes de pit uit en liet het aanstormende treintje passeren (ik wou me niet in battles mengen die m'n rug nog meer zouden laten afzien). Toen ik de ronde daarna doorhad dat dat op positie was, en dat ik zonet 5 posities verloren had, was m'n race toch al zo goed als omzeep.
Ik voelde me kwaad worden en wou weten hoe lang het nu nog rijden was! Waarom zei Stefano '7' tegen mij??
Ik stopte OP het circuit daar waar hij in de pit stond, om hem te vragen hoe lang het nu eigenlijk nog rijden was!? Hieronder hinderde ik Tim VdA wat, maar die zat gelukkig nog fris genoeg om mij te ontwijken (en ik had wel gezien dat het juist een moment was met weinig verkeer in m'n buurt).
Stefano wist me te zeggen dat er nog 15 minuten te rijden was. Geheel ontgoocheld vertrok ik terug, maar aan een snelheid die misschien wel 10% trager was dan aanvankelijk. Stefan (die al op bijna een halve minuut van de leider reed) kwam me voorbij, en zag dat ik helemaal m'n best niet meer aan het doen was. Hij keek om, zich afvragend wat er aan de hand was, en ik deed teken dat ik stikkapot zat. Die ronde ben ik dan ook binnengekomen om er de brui aan te geven (iets wat iemand voor mij blijkbaar ook al gedaan had; één van de nieuwelingen kon het geen uur volhouden). Met nog 14 minuten race op de klok stapte ik uit en greep naar m'n rug. Ik was niet stikkapot, maar m'n rug voelde op zijn minst wel zo. Ik kwam even op adem en dronk wat.
Na een 8-tal minuutjes wou ik toch nog wat in de kart kruipen (want daar had ik toch voor betaald ;)), en met nog 6 minuten op de klok vertrok ik weer, met als doel om nog een vlug rondje te zetten. Ik kwam bij Rodney op het circuit, en aan ongeveer hetzelfde tempo reden we de wedstrijd uit...
Ik werd dus uiteindelijk 16e van de 17, omdat ik een 8-tal minuten (een 10-tal rondes) langs de kant heb gestaan. Deze wedstrijd wordt technisch gezien wat mij betreft dan ook als 'DNF' (did not finish) geclassificeerd, omdat ik een stuk van de race gewoon aan de kant gestaan heb, en niet de gehele race geraced heb :p
Ik was niet echt teleurgesteld. Ik kon gewoon niet meer door de pijn in m'n rug (door m'n slechte zitpositie (door al dat bladlood)) :(
Ik was vooral blij om te zien dat mijn raw pace met lood toch nog niet zo slecht is, aangezien ik de 2e tijd reed in de qualify, en ook bijna 3 kwart van de wedstrijd in 2e positie rondgereden had. Zonder last in m'n rug had ik de 2e plaats ongetwijfeld kunnen houden, maar Jerry was sowieso te sterk, en dus ook de verdiende winnaar :)
Veel mensen leken toch nog onder de indruk van mijn snelle tijden, maar vroegen zich wel af waarom ik moest opgeven en vonden het jammer. Toch leuk om horen :)
Jochen werd uiteindelijk 2e (dacht ik), en was daar natuurlijk superblij mee! :) Zijn beste individuele resultaat tot nog toe!
Stefan kon niets betekenen (met vermoedelijk een mindere kart?) en finishte als 9e of 10e...
Exacte rondetijden vul ik misschien nog wel aan als ik het blad terugvind. Ik weet ze niet meer, maar denk dat het bij mij rond de 40.8 draaide.
Een klassement ga ik zelf ook niet posten hier, omdat het voor mij persoonlijk toch sowieso niet meer van toepassing is.
Wat ik vooral bijgeleerd heb is dat ik iets moet doen aan mijn zitpositie! Ik moet een andere manier vinden om al dat lood mee te nemen, en toch nog ietwat comfortabel proberen te zitten. Ik bekijk het wel eens binnenkort...
Als ik dat probleem kan oplossen neem ik nog wel een manche van de zomersprintcup mee, maar in het andere geval twijfel ik toch of ik het mijn rug nog ga aandoen... (Betalen voor een race van een uur heeft geen zin als je rug het niet meer kan uithouden na 30 minuten...)
Op naar de volgende, waar ik hopelijk niet meer moet opgeven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten